Хабари дорӣ эй устихонии қафас

خبر داری ای استخوانی قفس

Ки ҷони ту мурғӣаст номаши нафас ?

که جان تو مرغی است نامش نفس؟

Чу мурғ аз қафас рафту бигусасти қайд

چو مرغ از قفس رفت و بگسست قید

Дигар раҳ нагардад ба саъии ту сайд

دگر ره نگردد به سعی تو صید

Нигаҳи дори фурсат ки олам дамӣ аст

نگه دار فرصت که عالم دمی است

Дамии пеши доно ба аз олимӣ аст

دمی پیش دانا به از عالمی است

Сикандар ки бар олимӣ ҳукм дошт

سکندر که بر عالمی حکم داشت

Дар он дам ки бигузашт ва олам гузошт

در آن دم که بگذشت و عالم گذاشت

Муяссар набӯдаш каз ӯ олимӣ

میسر نبودش کز او عالمی

Ситонанд ва муҳлат диҳандаш дамӣ

ستانند و مهلت دهندش دمی

Бирафтанд ва ҳар каси дуруди ончии кишт

برفتند و هر کس درود آنچه کشت

Намонад ба ҷузи номи некӯу зишт

نماند به جز نام نیکو و زشت

Чаро дил бар ин корўонгаҳ наҳем ?

چرا دل بر این کاروانگه نهیم؟

Ки ёрон бирафтанд ва мо бар раҳем

که یاران برفتند و ما بر رهیم

Пас аз мо ҳамин гули дамади бӯстон

پس از ما همین گل دمد بوستان

Нишинанд бо икдгри дӯстон

نشینند با یکدگر دوستان

Дили андари длором дунё мабанд

دل اندر دلارام دنیا مبند

Ки нанишаст бо кас ки дил бар накунад

که ننشست با کس که دل بر نکند

Чу дар хокдон лаҳад хуфт мард

چو در خاکدان لحد خفت مرد

Қиёмат биафшонад аз мӯии гирд

قیامت بیفشاند از موی گرد

Сар аз ҷайби ғифлати баровар кунун

سر از جیب غفلت برآور کنون

Ки фардо намонад ба ҳасрати нигун

که فردا نماند به حسرت نگون

На чун хоҳӣ омад ба Широз дар

نه چون خواهی آمد به شیراز در

Сар ва тан башуе зи гирди сафар

سر و تن بشویی ز گرد سفر

Пас эй хоксори гунаҳи ани қариб

پس ای خاکسار گنه عن قریب

Сафар кард хоҳӣ ба шаҳрии ғариб

سفر کرد خواهی به شهری غریب

Барон аз ду сарчашмаи дидаи ҷӯй

بران از دو سرچشمهٔ دیده جوی

Вари олоишии дорӣ аз худ бишӯй

ور آلایشی داری از خود بشوی