Яке моли мардум ба талбис хӯрд

یکی مال مردم به تلبیس خورد

Чу бархест лаънат бар Иблис кард

چو برخاست لعنت بر ابلیس کرد

Чунин гуфташ Иблиси андари раҳе

چنین گفتش ابلیس اندر رهی

Ки ҳаргиз надидам чунин аблаҳӣ

که هرگز ندیدم چنین ابلهی

Туро бо манаст эй фалон , оштӣ

تو را با من است ای فلان، آشتی

Ба ҷангам чаро гардани афроштӣ ?

به جنگم چرا گردن افراشتی؟

Дареғаст фармӯдаи деви зишт

دریغ است فرمودهٔ دیو زشت

Ки дасти малик бар ту хоҳад набшат

که دست ملک بر تو خواهد نبشت

Равои дорӣ аз ҷаҳлу нобокит

روا داری از جهل و ناباکیت

Ки покон нависанд нопокят

که پاکان نویسند ناپاکیت

Тариқӣ ба дасти ору сулҳии биҷавӣ

طریقی به دست آر و صلحی بجوی

Шафиъии барангез ва узрӣ бигӯӣ

شفیعی برانگیز و عذری بگوی

Ки як лаҳза сӯрат набандад амон

که یک لحظه صورت نبندد امان

Чу паймона пар шуд ба даври замон

چو پیمانه پر شد به دور زمان

Вагар дасти қудрати надорӣ ба кор

وگر دست قدرت نداری به کار

Чу бечорагони дасти зорӣ бар ор

چو بیچارگان دست زاری بر آر

?герат рафт аз андозаи беруни бадӣ

گرت رفت از اندازه بیرون بدی

Чу гуфтӣ ки бад рафт нек омадӣ

چو گفتی که بد رفت نیک آمدی

Фарои шӯ чу бинии раҳи сулҳи боз

فرا شو چو بینی ره صلح باز

Ки ногуҳ дар тавба гардад фароз

که ناگه در توبه گردد فراز

Марви зери бори гунаҳ эй писар

مرو زیر بار گنه ای پسر

Ки ҳмоли оҷиз буд дар сафар

که حمال عاجز بود در سفر

Паии неки мардон бибояд шитофт

پی نیک‌مردان بباید شتافت

Ки ҳар кин саодат талаб кард ёфт

که هر کاین سعادت طلب کرد یافت

Валикини ту дунболи деви хасӣ

ولیکن تو دنبال دیو خسی

Надонам ки дар солеҳон чун рисӣ ?

ندانم که در صالحان چون رسی؟

Паямбар касеро шафоатгар аст

پیمبر کسی را شفاعتگر است

Ки бар ҷодаи шаръ пайғамбар аст

که بر جادهٔ شرع پیغمبر است

Раҳи рости рӯ то ба манзили рисӣ

ره راست رو تا به منزل رسی

Ту бар раҳ нае зин қабл вопасӣ

تو بر ره نه ای زین قبل واپسی

Чу говӣ ки ассор чашмаш бибаст

چو گاوی که عصار چشمش ببست

Давон то ба шаб , шаби ҳамонҷо ки ҳаст

دوان تا به شب، شب همانجا که هست

Гули олӯдае роҳ масҷид гирифт

گل آلوده‌ای راه مسجد گرفت

зи бахти нигун буд андари шигифт

ز بخت نگون بود اندر شگفت

Яке заҷр кардаш ки таббати идок

یکی زجر کردش که تبت یداک

Марви домани олӯда бар ҷои пок

مرو دامن آلوده بر جای پاک

Марои риққатӣ дар дил омад бар ин

مرا رقتی در دل آمد بر این

Ки покасту хуррами биҳишти барин

که پاک است و خرم بهشت برین

Дар он ҷои покони умедвор

در آن جای پاکان امیدوار

Гули олӯдаи маъсиятро чаҳ кор ?

گل آلودهٔ معصیت را چه کار؟

Биҳишт он сетанд ки тоъати барад

بهشت آن ستاند که طاعت برد

Крои нақд бояд бизоъати барад

کرا نقد باید بضاعت برد

Макун , доман аз гирд зулат бишӯй

مکن، دامن از گرد زلت بشوی

Ки ногуҳи з боло бабанданд ҷӯй

که ناگه ز بالا ببندند جوی

Магӯ мурғи давлати з қайдам биҷуст

مگو مرغ دولت ز قیدم بجست

Ҳанузаш сари риштаи дорӣ ба даст

هنوزش سر رشته داری به دست

Вагар дайр шуд гарм рӯ бошу чуст

وگر دیر شد گرم رو باش و چست

зи дайр омадан ғам надорад дуруст

ز دیر آمدن غم ندارد درست

Ҳанузат аҷали даст хоҳиш набаст

هنوزت اجل دست خواهش نبست

Баровар ба даргоҳи додари даст

بر آور به درگاه دادار دست

Мхсб эй гунаҳи кори хуши хуфта , хез

مخسب ای گنه کار خوش خفته، خیز

Ба узри гуноҳи об чашмӣ бирез

به عذر گناه آب چشمی بریز

Чу ҳукми зарурат буд кобрўӣ

چو حکم ضرورت بود کآبروی

Бирезанд борӣ бар ин хоки кӯй

بریزند باری بر این خاک کوی

Вар обат намонад шафиъи ори пеш

ور آبت نماند شفیع آر پیش

Касеро ки ҳаст обрӯӣ аз ту беш

کسی را که هست آبروی از تو بیش

Ба қаҳр ар баранд худоӣ аз дирам

به قهر ار براند خدای از درم

Равони бузургон шафиъ оварам

روان بزرگان شفیع آورم