Зулайхо чу гашт аз май ишқи маст

زلیخا چو گشت از می عشق مست

Ба домони Юсуф дар овехт даст

به دامان یوسف در آویخت دست

Чунон деви шаҳват ризо дода буд

چنان دیو شهوت رضا داده بود

Ки чун гург дар Юсуфи афтода буд

که چون گرگ در یوسف افتاده بود

Бутӣ дошт бонӯии Миср аз рухом

بتی داشت بانوی مصر از رخام

Бар ӯ мӯътакифи бомдодону шом

بر او معتکف بامدادان و شام

Дар он лаҳза рӯйиш бапушеду сар

در آن لحظه رویش بپوشید و سر

Мабодо ки зишт оядаш дар назар

مبادا که زشت آیدش در نظر

Ғами олӯдаи Юсуф ба кунҷӣ нишаст

غم آلوده یوسف به کنجی نشست

Ба сар бар зи нафаси ситамкораи даст

به سر بر ز نفس ستمکاره دست

Зулайхои ду дасташ бабўседу пой

زلیخا دو دستش ببوسید و پای

Ки эй сусти паймони саркаши дарой

که ای سست پیمان سرکش درآی

Ба санадони дилӣ рӯй дар ҳам макаш

به سندان دلی روی در هم مکش

Ба тундӣ парешон макун вақти хуш

به تندی پریشان مکن وقت خوش

Равони гашташ аз дида бар чеҳраи ҷӯй

روان گشتش از دیده بر چهره جوی

Ки баргарду нопокӣ аз ман мҷўӣ

که برگرد و ناپاکی از من مجوی

Ту дар рӯй сангӣ шудӣ шрмнок

تو در روی سنگی شدی شرمناک

Марои шарми бод аз худованди пок

مرا شرم باد از خداوند پاک

Чаҳ суд аз пушаймонӣ ояд ба каф

چه سود از پشیمانی آید به کف

Чу сармоя умр кардӣ талаф ?

چو سرمایهٔ عمر کردی تلف؟

Шароб аз паии сурх рӯе хуранд

شراب از پی سرخ رویی خورند

Ваз ӯ оқибат зрдрўиӣ баранд

وز او عاقبت زردرویی برند

Ба ъзроўрии хоҳиш имрӯз кун

به عذرآوری خواهش امروز کن

Ки фардо намонад маҷоли сухан

که فردا نماند مجال سخن