Шабӣ дар ҷавонӣу таййиби нъм

شبی در جوانی و طیب نعم

Ҷавонон нишастем чанде баҳам

جوانان نشستیم چندی بهم

Чу булбул , сароён чу гули тоза рӯй

چو بلبل، سرایان چو گل تازه روی

зи шухӣ дар афкандаи ғулғул ба кӯй

ز شوخی در افکنده غلغل به کوی

Ҷаҳондидаи перии зи мо бар канор

جهاندیده پیری ز ما بر کنار

зи даври фалаки лайл мӯяш наҳор

ز دور فلک لیل مویش نهار

Чу фундуқи даҳон аз сухани баста буд

چو فندق دهان از سخن بسته بود

На чун мо лаб аз ханда чун писта буд

نه چون ما لب از خنده چون پسته بود

Ҷавонӣ фаро рафт к-эии пермард

جوانی فرا رفت کای پیرمرد

Чаҳ дар кунҷи ҳасрати нишинӣ ба дард ?

چه در کنج حسرت نشینی به درد؟

Яке сар барор аз гиребони ғам

یکی سر برآر از گریبان غم

Ба ороми дил бо ҷавонони бчм

به آرام دل با جوانان بچم

Баровард сари солхўрд аз наҳуфт

برآورد سر سالخورد از نهفت

Ҷавобаши нигар то чаҳ перона гуфт

جوابش نگر تا چه پیرانه گفت

Чу боди сабо бар гулистони вазад

چو باد صبا بر گلستان وزد

Чмидни дарахти ҷавонро сазад

چمیدن درخت جوان را سزد

Чамад то ҷавонаст ва сарсабз хуед

چمد تا جوان است و سرسبز خوید

Шикаста шавад чун ба зардӣ расед

شکسته شود چون به زردی رسید

Баҳорон ки бед оварад беди машк

بهاران که بید آورد بید مشک

Бирезади дарахти гшни барги хушк

بریزد درخت گشن برگ خشک

Нзибди маро бо ҷавонон чамед

نزیبد مرا با جوانان چمید

Ки бар оризами субҳ перӣ дамид

که بر عارضم صبح پیری دمید

Ба қайди андарами ҷираи бозӣ ки буд

به قید اندرم جره بازی که بود

Дамодами сар ришта хоҳад рабӯд

دمادم سر رشته خواهد ربود

Шумо рости навбат бар ин хон нишаст

شما راست نوبت بر این خوان نشست

Ки мо аз тнъм бишустем даст

که ما از تنعم بشستیم دست

Чу бар сар нишаст аз бузургии ғубор

چو بر سر نشست از بزرگی غبار

Дигар чашми айши ҷавонии мадор

دگر چشم عیش جوانی مدار

Маро барф борида бар пари зоғ

مرا برف باریده بر پر زاغ

Нишоед чу булбули тамошои боғ

نشاید چو بلبل تماشای باغ

Кунад ҷилваи товуси соҳиби ҷамол

کند جلوه طاووس صاحب جمال

Чаҳ май хоҳӣ аз боз барканда бол ?

چه می‌خواهی از باز برکنده بال؟

Марои ғаллаи танг андар омад дарав

مرا غله تنگ اندر آمد درو

Шуморо кунун май дамади сабзаи нав

شما را کنون می‌دمد سبزه نو

Гулистони моро таровати гузашт

گلستان ما را طراوت گذشت

Ки гули дастаи бандад чу пажмурдаи гашт ?

که گل دسته بندد چو پژمرده گشت؟

Марои такяи ҷони падар бар Асост

مرا تکیه جان پدر بر عصاست

Дигар такя бар зиндагонӣ хатост

دگر تکیه بر زندگانی خطاست

Мусаллами ҷавони рост бар пои ҷуст

مسلم جوان راست بر پای جست

Ки перон баранд истионат ба даст

که پیران برند استعانت به دست

Гул сурх рӯем нигари зари ноб

گل سرخ رویم نگر زر ناب

Фурӯ рафт , чун зард шуд офтоб

فرو رفت، چون زرد شد آفتاب

Ҳавас пухтан аз кӯдаки нотамом

هوس پختن از کودک ناتمام

Чунон зишт набӯд ки аз пери хом

چنان زشت نبود که از پیر خام

Маро май бибояд чу Тифлон гирист

مرا می‌بباید چو طفلان گریست

зи шарми гуноҳон , на тифлона зист

ز شرم گناهان، نه طفلانه زیست

Накӯ гуфт луқмон ки нозистан

نکو گفت لقمان که نازیستن

Ба аз солҳо бар хатои зистан

به از سالها بر خطا زیستن

Ҳам аз бомдодон дар кулбаи баст

هم از بامدادان در کلبه بست

Ба аз суду сармоя додани зи даст

به از سود و سرمایه دادن ز دست

Ҷавон то расонади сиёҳӣ ба нур

جوان تا رساند سیاهی به نور

Баради пери мискини сипедӣ ба гӯр

برد پیر مسکین سپیدی به گور