Куҳансолӣ омад ба назд табиб
کهنسالی آمد به نزد طبیب
з нолиданаш то ба мурдани қариб
ز نالیدنش تا به مردن قریب
Ки дастам ба раг бар на , эй неки рой
که دستم به رگ بر نه، ای نیک رای
Ки поем ҳаме бар наёяд зи ҷой
که پایم همی بر نیاید ز جای
Бад-ӣн монад ин қомат хуфта ам
بدین ماند این قامت خفتهام
Ки гӯйӣ ба гул дар фурӯ рафта ам
که گویی به گل در فرو رفتهام
Бирав , гуфт даст аз ҷаҳон дар гусал
برو، گفت دست از جهان در گسل
Ки поят қиёмат барояд зи гул
که پایت قیامت برآید ز گل
Нишоти ҷавонии зи перони мҷўӣ
نشاط جوانی ز پیران مجوی
Ки оби равон боз ноед ба ҷӯй
که آب روان باز ناید به جوی
Агар дар ҷавонӣ задӣ дасту пой
اگر در جوانی زدی دست و پای
Дар айёми перӣ бааш бошу рой
در ایّام پیری بِهُش باش و رای
Чу даврони умр аз чиҳил даргузашт
چو دوران عمر از چهل درگذشت
Мазан дасту пои кобт аз сари гузашт
مزن دست و پا کآبت از سر گذشت
Нишот аз ман он гуҳ рамидан гирифт
نشاط از من آن گه رمیدن گرفت
Ки шомами сипеда дамӣдан гирифт
که شامم سپیده دمیدن گرفت
Бибояд ҳавас кардан аз сар ба дар
بباید هوس کردن از سر به در
Ки давр ҳўсбозӣ омад ба сар
که دور هوسبازی آمد به سر
Ба сабзаи куҷо тоза гардад дилам
به سبزه کجا تازه گردد دلم
Ки сабза бихоҳад дамид аз гулам ?
که سبزه بخواهد دمید از گلم؟
Тафарруҷи кунон дар ҳавоу ҳавас
تفرجکنان در هوا و هوس
Гузаштем бар хок бисёр кас
گذشتیم بر خاک بسیار کس
Касоне ки дигар ба ғайб андаранд
کسانی که دیگر به غیب اندرند
Биёянд ва бар хок мо бигузаранд
بیایند و بر خاک ما بگذرند
Дариғо ки фасл ҷавонӣ бирафт
دریغا که فصل جوانی برفت
Ба лаҳву лаъиб зиндагонӣ бирафт
به لهو و لعب زندگانی برفت
Дариғо чунон рӯҳпарвар замон
دریغا چنان روحپرور زمان
Ки бигузашт бар мо чу барқ ӣмон
که بگذشت بر ما چو برق یمان
зи савдои он пӯшам ва ин хӯрам
ز سودای آن پوشم و این خورم
Нпрдохтм то ғам дайн хӯрам
نپرداختم تا غم دین خورم
Дариғо ки машғӯли ботили шудем
دریغا که مشغول باطل شدیم
зи ҳақ давр монадему ғофили шудем
ز حق دور ماندیم و غافل شدیم
Чаҳ хуш гуфт бо кӯдаки омӯзгор
چه خوش گفت با کودک آموزگار
Ки : корӣ накардем ва шуд рӯзгор
که: کاری نکردیم و شد روزگار