Ҷўонои раҳи тоъати имрӯзи гир

جوانا ره طاعت امروز گیر

Ки фардо ҷавонӣ наёяд зи пер

که فردا جوانی نیاید ز پیر

Фироқ дилат ҳасту неруии тан

فراغ دلت هست و نیروی تن

Чу майдон фарохаст гӯйӣ бизан

چو میدان فراخ است گویی بزن

Қазои рӯзгории зи ман дар рабӯд

قضا روزگاری ز من در ربود

Ки ҳар рӯзӣ аз ваии шабии қадар буд

که هر روزی از وی شبی قدر بود

Ман он рӯзро қадар нашнохтам

من آن روز را قدر نشناختم

Бдонстм акнӯн ки дар бохатм

بدانستم اکنون که در باختم

Чаҳ кӯшиш кунад пери хари зери бор ?

چه کوشش کند پیر خر زیر بار؟

Ту май рӯ ки бар бодпоиии савор

تو می‌رو که بر بادپایی سوار

Шикастаи қадаҳ вар бабанданд чуст

شکسته قدح ور ببندند چست

Наёвард хоҳад баҳоии дуруст

نیاورد خواهد بهای درست

Кунун коўФтодт ба ғифлати зи даст

کنون کاوفتادت به غفلت ز دست

Тариқӣ надорад магари бози баст

طریقی ندارد مگر باز بست

Ки гуфтат ба Ҷайҳун дар андоз тан ?

که گفتت به جیحون در انداز تن؟

Чу афтод , ҳам даст ва пое бизан

چو افتاد، هم دست و پایی بزن

Ба ғифлат бидодӣ зи дасти оби пок

به غفلت بدادی ز دست آب پاک

Чаҳ чора кунун ҷузи таяммум ба хок ?

چه چاره کنون جز تیمم به خاک؟

Чу аз чобукон дар давидани гарав

چو از چابکان در دویدن گرو

Набардӣ , ҳам афтон ва хезон бирав

نبردی، هم افتان و خیزان برو

Гар он бодпоён бирафтанд тез

گر آن بادپایان برفتند تیز

Ту бедасту пой аз нишастани бхиз

تو بی دست و پای از نشستن بخیز