Шабии хобами андари биёбони фӣад

شبی خوابم اندر بیابان فید

Фурӯи басти пой давидан ба қайд

فرو بست پای دویدن به قید

Штрбонӣ омад ба ҳавлу ситез

شتربانی آمد به هول و ستیز

Зимоми шутур бар серум зад ки хез

زمام شتر بر سرم زد که خیز

Магар дил наҳодӣ ба мурдани зи пас

مگر دل نهادی به مردن ز پس

Ки бар менахезӣ ба бонги ҷарас ?

که بر می‌نخیزی به بانگ جرس؟

Марои ҳамчуи ту хоби хуш дар сар аст

مرا همچو تو خواب خوش در سر است

Валикини биёбон ба пеш андар аст

ولیکن بیابان به پیش اندر است

Ту каз хоби нӯшин ба бонги раҳил

تو کز خواب نوشین به بانگ رحیل

Нахезӣ , дигар кӣ рисӣ дар сиблат

نخیزی، دگر کی رسی در سبیل

Фурӯи кӯфти табли шутури сорўон

فرو کوفت طبل شتر ساروان

Ба манзил расед аввали корвон

به منزل رسید اول کاروان

Хунаки ҳӯшёрони фархундаи бахт

خنک هوشیاران فرخنده بخت

Ки пеш аз дҳлзн бисозанд рахт

که پیش از دهلزن بسازند رخت

Ба раҳи хуфтагон то бар оранди сар

به ره خفتگان تا بر آرند سر

Набенанд раҳи рафтагонро асар

نبینند ره رفتگان را اثر

Сабақи баради раҳрав ки бархест зуд

سبق برد رهرو که برخاست زود

Пас аз нақли бедор бӯдан чаҳ суд ?

پس از نقل بیدار بودن چه سود؟

Яке дар баҳорони биФшондаҳи ҷӯ

یکی در بهاران بیفشانده جو

Чаҳ гандум сетанд ба вақти дарав ?

چه گندم ستاند به وقت درو؟

Кунун бояд эй хуфтаи бедор буд

کنون باید ای خفته بیدار بود

Чу марги андари оради зи хобат , чаҳ суд ?

چو مرگ اندر آرد ز خوابت، چه سود؟

Чу шебат дар омад ба рӯй шабоб

چو شیبت در آمد به روی شباب

Шабат рӯз шуд дида бар кун зи хоб

شبت روز شد دیده بر کن ز خواب

Ман он рӯз бар кунадам аз умри умед

من آن روز بر کندم از عمر امید

Ки афтодами андари сиёҳии сипед

که افتادم اندر سیاهی سپید

Дариғо ки бигузашт умри азиз

دریغا که بگذشت عمر عزیز

Бихоҳад гузашти ин дамӣ чанд низ

بخواهد گذشت این دمی چند نیز

Гузашти ончӣ дар носавобии гузашт

گذشت آنچه در ناصوابی گذشت

Вари ин низ ҳам дар наёбӣ гузашт

ور این نیز هم در نیابی گذشت

Кунун вақт тухмаст агар парварӣ

کنون وقت تخم است اگر پروری

Гар умеди дорӣ ки хирмани барӣ

گر امید داری که خرمن بری

Ба шаҳри қиёмати Марви тангдаст

به شهر قیامت مرو تنگدست

Ки ваҷҳе надорад ба ҳасрат нишаст

که وجهی ندارد به حسرت نشست

?герати чашм ақласт тадбири гӯр

گرت چشم عقل است تدبیر گور

Кунун кун ки чашмат нахурда сети мӯр

کنون کن که چشمت نخورده‌ست مور

Ба мояи тавон эй писар суд кард

به مایه توان ای پسر سود کرد

Чаҳ суд уфтад онро ки сармоя хӯрд ?

چه سود افتد آن را که سرمایه خورد؟

Кунун кӯш коб аз камар дар гузашт

کنون کوش کآب از کمر در گذشت

На вақте ки сайлобат аз сари гузашт

نه وقتی که سیلابت از سر گذشت

Кунунат ки чашмаст ашкии бабор

کنونت که چشم است اشکی ببار

Забон дар даҳонаст узрӣ биор

زبان در دهان است عذری بیار

На пайваста бошад равон дар бадан

نه پیوسته باشد روان در بدن

На ҳамвора гардад забон дар даҳан

نه همواره گردد زبان در دهن

Кунун боядат узр тақсир гуфт

کنون بایدت عذر تقصیر گفت

На чун нафаси нотиқи з гуфтан бихуфт

نه چون نفس ناطق ز گفتن بخفت

з донандагон бишинав имрӯзи қавл

ز دانندگان بشنو امروز قول

Ки фардо накират бипурсад ба ҳавл

که فردا نکیرت بپرسد به هول

Ғанимати шумори ин гиромии нафас

غنیمت شمار این گرامی نفس

Ки бемурғ қимат надорад қафас

که بی مرغ قیمت ندارد قفس

Макун умри зойеъ ба афсӯсу ҳайф

مکن عمر ضایع به افسوس و حیف

Ки фурсат азизасту алўқти сайф

که فرصت عزیز است و الوقت سیف