Фурӯ рафт ҷамро яке нозанин

فرو رفت جم را یکی نازنین

Кафан кард чун карамаши абрешимин

کفن کرد چون کرمش ابریشمین

Ба дахмаи баромади пас аз чанд рӯз

به دخمه برآمد پس از چند روز

Ки бар ваии бгрид ба зорӣу сӯз

که بر وی بگرید به زاری و سوز

Чу пусида дидаш ҳаририн кафан

چو پوسیده دیدش حریرین کفن

Ба фикрат чунин гуфт бо хештан

به فکرت چنین گفت با خویشتن

Ман аз карам барканда будам ба зӯр

من از کرم برکنده بودم به زور

Бикунаданд аз ӯ бози Кирмони гӯр

بکندند از او باز کرمان گور

Дар ин боғ сарвӣ наомад баланд

در این باغ سروی نیامد بلند

Ки боди аҷали бехаш аз бен накунад

که باد اجل بیخش از بن نکند

Қазои нақши Юсуф ҷамолӣ накард

قضا نقش یوسف جمالی نکرد

Ки моҳии гӯраш чу Юнус нахурд

که ماهی گورش چو یونس نخورد

Ду байтам ҷигар кард рӯзии кабоб

دو بیتم جگر کرد روزی کباب

Ки мегуфт гӯяндае бо рубоб :

که می‌گفت گوینده‌ای با رباب:

Дариғо ки бе мо басии рӯзгор

دریغا که بی ما بسی روزگار

Бирӯяд гулу бушковади навбаҳор

بروید گل و بشکفد نوبهار

Басии тиру даии моҳу Урдӣбиҳишт

بسی تیر و دی ماه و اردیبهشت

Барояд ки мо хок бошему хишт

برآید که ما خاک باشیم و خشت