Миёни ду тани душманӣ буду ҷанг

میان دو تن دشمنی بود و جنگ

Сар аз кибр бар икдгр чун паланг

سر از کبر بر یکدگر چون پلنگ

зи дидори ҳам то ба ҳаддии румон

ز دیدار هم تا به حدی رمان

Ки бар ҳар ду танг омадӣ осмон

که بر هر دو تنگ آمدی آسمان

Якеро аҷал дар сар оварад ҷяш

یکی را اجل در سر آورد جیش

Саромад бар ӯ рӯзгорони айш

سرآمد بر او روزگاران عیش

Бидонадяш ӯро даруни шоди гашт

بداندیش او را درون شاد گشت

Ба гӯраши пас аз муддатии бргзшт

به گورش پس از مدتی برگذشت

Шабистони гӯраш дар андӯда дид

شبستان گورش در اندوده دید

Ки вақте сароиши зар андӯда дид

که وقتی سرایش زر اندوده دید

Хиромон ба болинаш омад фароз

خرامان به بالینش آمد فراز

Ҳаме гуфт бо худ лаб аз хандаи боз

همی گفت با خود لب از خنده باز

Хушо вақти маҷмӯи он кас ки ӯст

خوشا وقت مجموع آن کس که اوست

Пас аз марги душман дар оғӯши дӯст

پس از مرگ دشمن در آغوش دوست

Пас аз марги он кас набояд гирист

پس از مرگ آن کس نباید گریست

Ки рӯзии пас аз марг душман бизӣаст

که روزی پس از مرگ دشمن بزیست

з рӯй адоват ба бозуии зӯр

ز روی عداوت به بازوی زور

Яке таҳта баркандаш аз рӯй гӯр

یکی تخته برکندش از روی گور

Сар тоҷўр дидаш андари муғок

سر تاجور دیدش اندر مغاک

Ду чашми ҷаҳони бениши окандаи хок

دو چشم جهان بینش آکنده خاک

Вуҷӯдаши гирифтори зиндони гӯр

وجودش گرفتار زندان گور

Таниши туъмаи караму тороҷи мӯр

تنش طعمه کرم و تاراج مور

Чунон тангаши окандаи хоки устихон

چنان تنگش آکنده خاک استخوان

Ки аз оҷи пари тўтёи серумаи дон

که از عاج پر توتیا سرمه دان

зи даври фалаки бадари рӯйиши ҳилол

ز دور فلک بدر رویش هلال

зи ҷаври замони сарви қадаши хилол

ز جور زمان سرو قدش خلال

Кафи дасту сарпанҷаи зӯрманд

کف دست و سرپنجهٔ زورمند

Ҷудо карда айёми бандаши зи банд

جدا کرده ایام بندش ز بند

Чунонаш бар ӯ раҳмат омад зи дил

چنانش بر او رحمت آمد ز دل

Ки бсршт бар хокаш аз гиряи гул

که بسرشت بر خاکش از گریه گل

Пушаймон шуд аз кардау хуии зишт

پشیمان شد از کرده و خوی زشت

Бифармуд бар санги гӯраши набшат

بفرمود بر سنگ گورش نبشت

Макун шодмонӣ ба марг касе

مکن شادمانی به مرگ کسی

Ки даҳрат намонад пас аз ваии басӣ

که دهرت نماند پس از وی بسی

Шунид ин сухани орифии ҳӯшёр

شنید این سخن عارفی هوشیار

Бинолед к-эии қодири кирдигор

بنالید کای قادر کردگار

Аҷабгар ту раҳмат наёрӣ бар ӯ

عجب گر تو رحمت نیاری بر او

Ки бигирист душман ба зорӣ бар ӯ

که بگریست دشمن به زاری بر او

Тан мо шавад низ рӯзии чунон

تن ما شود نیز روزی چنان

Ки бар вай бисӯзад дили душманон

که بر وی بسوزد دل دشمنان

Магар дар дили дӯст раҳм оядам

مگر در دل دوست رحم آیدم

Чу бинад ки душмани ббхшоидм

چو بیند که دشمن ببخشایدم

Ба ҷое расад кори сари дайру зуд

به جایی رسد کار سر دیر و زود

Ки гӯйӣ дар ӯ дида ҳаргиз набӯд

که گویی در او دیده هرگز نبود

Задам тешаи як рӯз бар тели хок

زدم تیشه یک روز بر تل خاک

Ба гӯши омадами нолае дарднок

به گوش آمدم ناله‌ای دردناک

Ки зинҳор агар мардии оҳиста тар

که زنهار اگر مردی آهسته‌تر

Ки чашму биногваш ва рӯйасту сар

که چشم و بناگوش و روی است و سر