Ин мутриб аз куҷост ки бргФти номи дӯст

این مطرب از کجاست که برگفت نام دوست؟

То ҷону ҷома базл кунам бар паёми дӯст

تا جان و جامه بذل کنم بر پیام دوست

Дил зинда мешавад ба умеди вафои ёр

دل زنده می‌شود به امید وفای یار

Ҷон рақс мекунад ба самоъи каломи дӯст

جان رقص می‌کند به سماع کلام دوست

То нафхи сувари бознёид ба хештан

تا نفخ صور بازنیاید به خویشتن

Ҳрки аўФтоди масти муҳаббати зи ҷоми дӯст

هر کاو فتاد مست محبت ز جام دوست

Ман баъд аз ин агар ба диёрӣ сафар кунам

من بعد از این اگر به دیاری سفر کنم

Ҳеҷ армағоне набарам ҷузи саломи дӯст

هیچ ارمغانیی نبرم جز سلام دوست

Ранҷури ишқ ба нашавад ҷуз ба буии ёр

رنجور عشق به نشود جز به بوی یار

Вари рФтнисти ҷони надиҳади ҷуз ба номи дӯст

ور رفتنی‌ست جان ندهد جز به نام دوست

Вақте амири мамлакат хеш будамӣ

وقتی امیر مملکت خویش بودمی

Акнӯн ба ихтиёру иродати ғуломи дӯст

اکنون به اختیار و ارادت غلام دوست

Гар дӯстро ба дайгарӣ аз ман фароғатаст

گر دوست را به دیگری از من فراغت‌ست

Ман дайгарӣ надорам қоими мақоми дӯст

من دیگری ندارم قائم‌مقام دوست

Болои боми дӯст чу натавон ниҳоди пой

بالای بام دوست چو نتوان نهاد پای

Ҳам чораи он ки сари бунаии зери боми дӯст

هم چاره آن که سر بنهی زیر بام دوست

Дарвешро ки номи баради пеши подшоҳ

درویش را که نام بَرَد پیش پادشاه؟

Ҳайҳот аз аФтқори ману эҳтишоми дӯст

هیهات از افتقار من و احتشام دوست

Гар коми дӯст куштан саъдӣаст бок нест

گر کام دوست کشتن سعدی‌ست باک نیست

Инам ҳаёти бас ки бимирам ба коми дӯст

اینم حیات بس که بمیرم به کام دوست