Оби ҳаёт манаст хоки сари кӯии дӯст

آب حیات من است خاک سر کوی دوست

Гар ду ҷаҳони хрмисти моу ғам рӯй дӯст

گر دو جهان خرمیست ما و غم روی دوست

Валвала дар шаҳр нест ҷузи шикани зулфи ёр

ولوله در شهر نیست جز شکن زلف یار

Фитна дар офоқ нест ҷузи хами абрӯии дӯст

فتنه در آفاق نیست جز خم ابروی دوست

Доруӣ муштоқ чист заҳри зи даст нигор

داروی مشتاق چیست زهر ز دست نگار

Марҳам ушшоқ чист захми зи бозуии дӯст

مرهم عشاق چیست زخم ز بازوی دوست

Дӯст ба ҳиндӯии худгар бипазиради маро

دوست به هندوی خود گر بپذیرد مرا

Гӯши ман ва то ба ҳашари ҳалқаи ҳиндӯии дӯст

گوش من و تا به حشر حلقه هندوی دوست

Гар мутафарриқ шавад хоки ман андари ҷаҳон

گر متفرق شود خاک من اندر جهان

Бод наёрад рабӯди гирди ман аз кӯии дӯст

باد نیارد ربود گرد من از کوی دوست

Гар шаби ҳиҷрони маро тохтани оради аҷал

گر شب هجران مرا تاختن آرد اجل

Рӯзи қиёмати занами хайма ба паҳлавии дӯст

روز قیامت زنم خیمه به پهلوی دوست

Ҳар ғазалами номаи исти сӯрати ҳоле дар ӯ

هر غزلم نامه‌ایست صورت حالی در او

Номаи навиштан чаҳ суд чун нарасад сӯии дӯст

نامه نوشتن چه سود چون نرسد سوی دوست

Лоф мазан саъдёи шеъри ту худ саҳари гир

لاف مزن سعدیا! شعر، تو خود سِحر گیر

Саҳар нахоҳад хариди ғамзаи ҷодӯии дӯст

سِحر نخواهد خرید غمزهٔ جادوی دوست