Зиҳии рафиқ ки бо чун ту срўболоиӣ аст

زهی رفیق که با چون تو سروبالایی است

Ки аз худоӣ бар ӯ неъматӣ ва олое аст

که از خدای بر او نعمتی و آلایی است

Ҳар он ки бо ту дамӣ ёфтааст дар ҳамаи умр

هر آن که با تو دمی یافته است در همه عمر

Наёфтааст агараш баъд аз он таманное аст

نیافته است اگرش بعد از آن تمنایی است

Ҳар он ки раъии ту маълум карду дигари бор

هر آن که رای تو معلوم کرد و دیگر بار

Барои худ нафасӣ мезанад на бас рое аст

برای خود نفسی می‌زند نه بس‌رایی است

На ошиқаст ки ҳар соъаташи назар ба касе

نه عاشق است که هر ساعتش نظر به کسی

На орифаст ки ҳар рӯзи хотираш ҷое аст

نه عارف است که هر روز خاطرش جایی است

Мароу ёд ту бигзору кунҷи танҳоӣ

مرا و یاد تو بگذار و کنج تنهایی

Ки ҳар ки бо ту ба хилват буд на танҳоӣ аст

که هر که با تو به خلوت بود نه تنهایی است

Ба ихтиёри шикебе аз ту натавон буд

به اختیار شکیبایی از تو نتوان بود

Ба изтирори тавон буд агар шикебе аст

به اضطرار توان بود اگر شکیبایی است

Назар ба рӯй ту ҳар бомдод наврӯзӣ аст

نظر به روی تو هر بامداد نوروزی است

Шаби фироқи ту ҳар шаб ки ҳаст ялдое аст

شب فراق تو هر شب که هست یلدایی است

Халоси бахши худоёи ҳамаи асирон ро

خلاص بخش خدایا همه اسیران را

Магар касе ки асири каманд зебоӣ аст

مگر کسی که اسیر کمند زیبایی است

Ҳакими байн ки баровард сар ба шайдое

حکیم بین که برآورد سر به شیدایی

Ҳакимро ки дил аз даст рафт шайдое аст

حکیم را که دل از دست رفت شیدایی است

Валек узр тавон гуфт пои саъдӣ ро

ولیک عذر توان گفت پای سعدی را

Дар ин лаҷам чу фурӯ шуд на аввалин пое аст

در این لَجَم چو فرو شد نه اولین پایی است

Хониш
ғзл 112 — ҳмӣдрзо мҳмдӣ
ғзл 112 — мҳсн лӣлҳ квҳӣ
ғзл шморҳ 112 — мҳмдрзо мвмн нжод
ғзл 112 — съӣдҳ тҳронӣ нсб
ғзл 112 — прӣ соткнӣ ъндлӣб
ғзл шморҳ 112 — сҳӣл қосмӣ
ғзл шморҳ 112 — нознӣн бозӣон
ғзл шморҳ 112 — мрӣм фқӣҳӣ кӣо
ғзл шморҳ 112 — фотмҳ зндӣ
ғзл шморҳ 112 — омӣр оснӣ ъшрӣ