Ваа кигар ман бозбинм рӯй ёри хеш ро

وه که گر من بازبینم روی یار خویش را

То қиёмат шукр гӯям кирдигори хеш ро

تا قیامت شکر گویم کردگار خویش را

Ёри бороФтодаҳро дар корвони бгзоштнд

یارِ بارافتاده را در کاروان بگذاشتند

Бе вафои ёрон ки барбастанд бори хеш ро

بی‌وفا یاران که بربستند بار خویش را

Мардуми бегонаро хотир нигаҳ доранд халқ

مردم بیگانه را خاطر نگه دارند خلق

Дӯстони мо бёзрднди ёри хеш ро

دوستان ما بیازردند یار خویش را

Ҳамчунон умед медорам ки баъд аз доғи ҳиҷр

همچنان امّید می‌دارم که بعد از داغ هجر

Марҳамӣ бар дил наад умедвори хеш ро

مرهمی بر دل نهد امّیدوارِ خویش را

Рой рой туаст хоҳии ҷангу хоҳии оштӣ

رای رای توست خواهی جنگ و خواهی آشتی

Мо қалам дар сар кашидем ихтиёри хеш ро

ما قلم در سر کشیدیم اختیار خویش را

Ҳар киро дар хоки ғурбати пой дар гул монад монад

هر که را در خاک غربت پای در گل مانْد مانْد

Гӯ дигар дар хоби хуши бинии диёри хеш ро

گو دگر در خواب خوش بینی دیار خویش را

Офияти хоҳии назар дар манзар хубон макун

عافیت خواهی نظر در منظر خوبان مکن

Вар кунӣ бадрӯд кун хобу қарори хеш ро

ور کنی بدرود کن خواب و قرار خویش را

Габру тарсоу мусулмон ҳар касе дар дайни хеш

گبر و ترسا و مسلمان هر کسی در دین خویش

Қибла Эй доранд ва мо зебонигор хеш ро

قبله‌ای دارند و ما زیبا نگار خویش را

Хоки поиш хостам шуд бозгуфтам зинҳор

خاک پایش خواستم شد بازگفتم زینهار

Ман бар он доман намехоҳам ғубори хеш ро

من بر آن دامن نمی‌خواهم غبار خویش را

Дӯши ҳўрозодаҳ Эй дидам ки пинҳон аз рақиб

دوش حورازاده‌ای دیدم که پنهان از رقیب

Дар миён ёварон мегуфт ёри хеш ро

در میان یاوران می‌گفت یار خویش را

Гар муроди хеши хоҳии тарки васл мо бигӯӣ

گر مراد خویش خواهی ترک وصل ما بگوی

Вари марои хоҳӣ раҳо кун ихтиёри хеш ро

ور مرا خواهی رها کن اختیار خویش را

Дарди дили пӯшидаи Монӣ то ҷигар пурхӯн шавад

درد دل پوشیده مانی تا جگر پرخون شود

Ба ки бо душмани намоеи ҳоли зори хеш ро

بِه که با دشمن نمایی حال زار خویش را

Гар ҳазорат ғам буд бо кас нагӯйӣ зинҳор

گر هزارت غم بود با کس نگویی زینهار

эй бародар то набинӣ ғмгсори хеш ро

ای برادر تا نبینی غمگسار خویش را

эй сеӣ сарви равони охири нигоҳӣ боз кун

ای سهی سرو روان آخر نگاهی باز کن

То ба хизмат арза дорам аФтқори хеш ро

تا به خدمت عرضه دارم افتقار خویش را

Дӯстон гӯйанд саъдии дил чаро додӣ ба ишқ

دوستان گویند سعدی دل چرا دادی به عشق

То миёни халқ кам кардӣ виқори хеш ро

تا میان خلق کم کردی وقار خویش را

Мо салоҳи хештан дар бенавое дида ем

ما صلاح خویشتن در بی‌نوایی دیده‌ایم

Ҳар касе гӯи маслиҳати бенанди кори хеш ро

هر کسی گو مصلحت بینند کار خویش را