Дӯшами он санги дил парешон дошт

دوشم آن سنگ دل پریشان داشت

Ёри дили бардаи даст бар ҷон дошт

یار دل برده دست بر جان داشت

Дида дар мефишонд дар доман

دیده در می‌فشاند در دامن

Гўиёи остин марҷон дошт

گوییا آستین مرجان داشت

Андарунами зи шавқ май сӯзад

اندرونم ز شوق می‌سوزد

Вари ннолидмӣ чаҳ дармон дошт

ور ننالیدمی چه درمان داشت

Май нпндоштм ки рӯз шавад

می‌نپنداشتم که روز شود

То бидидам саҳар ки поён дошт

تا بدیدم سحر که پایان داشت

Дар боғ биҳишт багушӯданд

در باغ بهشت بگشودند

Боди гӯйии калид ризвон дошт

باد گویی کلید رضوان داشت

Ғунча дидам ки аз насими сабо

غنچه دیدم که از نسیم صبا

Ҳамчуи ман даст дар гиребон дошт

همچو من دست در گریبان داشت

Ки на танҳо манам рабӯдаи ишқ

که نه تنها منم ربوده عشق

Ҳар гулии булбулӣ ғазал хон дошт

هر گلی بلبلی غزل خوان داشت

Розам аз парда бармало афтод

رازم از پرده برملا افتاد

Чанд шояд ба сабр пинҳон дошт

چند شاید به صبر پنهان داشت

Саъдёи тарки ҷон бибояд гуфт

سعدیا ترک جان بباید گفت

Ки ба як дили ду дӯст натавон дошт

که به یک دل دو دوست نتوان داشت