эй диданати осоиш ва хандиданати офат

ای دیدنت آسایش و خندیدنت آفت

Гӯй аз ҳамаи хубони брбўдӣ ба латофат

گوی از همه خوبان بربودی به لطافت

эй сӯрати дебои хатое ба никуӣ

ای صورت دیبای خطایی به نکویی

Ваии қатраи борони баҳорӣ ба назофат

وی قطره باران بهاری به نظافت

Ҳар малики вуҷӯдӣ ки ба шухӣ бигирифтӣ

هر ملک وجودی که به شوخی بگرفتی

Султони хаёлати бншондӣ ба хилофат

سلطان خیالت بنشاندی به خلافت

эй сарви хиромони гузарӣ аз дар раҳмат

ای سرو خرامان گذری از در رحمت

Ваии моҳи дирафшони назарӣ аз сари рأФт

وی ماه درفشان نظری از سر رأفت

Гӯйанд бирав то баравад суҳбатат аз дил

گویند برو تا برود صحبتت از دل

Тарсами ҳавасам беш кунад баъди масофат

ترسم هوسم بیش کند بعد مسافت

эй ақл нагуфтам ки ту дар ишқ наганҷӣ

ای عقل نگفتم که تو در عشق نگنجی

Дар давлат хоқон натавон кард хилофат

در دولت خاقان نتوان کرد خلافت

Бо қади ту зебо набӯд сарв ба нисбат

با قد تو زیبا نبود سرو به نسبت

Бо рӯй ту некӯ набӯд ма ба азоФт

با روی تو نیکو نبود مه به اضافت

Онро ки длором диҳад ваъдаи куштан

آن را که دلارام دهد وعده کشتن

Бояд ки з маргаш набӯд ҳеҷ мхоФт

باید که ز مرگش نبود هیچ مخافت

Сад суфраи душмани бунаади толиби мақсӯд

صد سفره دشمن بنهد طالب مقصود

Бошад ки яке дӯст бияёд ба зиёфат

باشد که یکی دوست بیاید به ضیافت

Шамшери зарофат буд аз дасти азизон

شمشیر ظرافت بود از دست عزیزان

Дарвеш набояд ки биринҷад ба зарофат

درویش نباید که برنجد به ظرافت

Саъдӣ чу гирифтор шудӣ тан ба қазои даҳ

سعدی چو گرفتار شدی تن به قضا ده

Дарё дару марҷон буду ҳавлу мхоФт

دریا در و مرجان بود و هول و مخافت