Кист он лаъибати хандон ки парӣ вор бирафт
کیست آن لعبت خندان که پریوار برفت
Ки қарор аз дили девона ба як бор бирафт
که قرار از دل دیوانه بهیکبار برفت
Боди буии гули рӯйиш ба гулистон оварад
باد بوی گل رویش به گلستان آورد
Об гулзор бишуд равнақ аттор бирафт
آب گلزار بشد رونق عطار برفت
Сӯрати Юсуфи нодида сифат ме кардем
صورت یوسف نادیده صفت میکردیم
Чун бидидем забони сухан аз кор бирафт
چون بدیدیم زبان سخن از کار برفت
Баъд аз ин айб ва маломат накунам мисатон ро
بعد از این عیب و ملامت نکنم مستان را
Ки маро дар ҳақи ин тайифа инкор бирафт
که مرا در حق این طایفه انکار برفت
Дар серум буд ки ҳаргиз надаҳум дил ба хаёл
در سرم بود که هرگز ندهم دل به خیال
Ба сарат каз сари ман он ҳама пиндор бирафт
به سرت کز سر من آن همه پندار برفت
Охири ин мӯри миёни бастаи афтони хезон
آخر این مور میان بسته افتان خیزان
Чаҳ хато дошт ки саркӯфта чун мор бирафт
چه خطا داشت که سرکوفته چون مار برفت
Ба харобот чаҳ ҳоҷат ки яке маст шавад
به خرابات چه حاجت که یکی مست شود
Ки ба дидори ту ақл аз сар ҳушёр бирафт
که به دیدار تو عقل از سر هشیار برفت
Ба намози омадаи миҳроби ду абрӯӣ ту дид
به نماز آمده محراب دو ابروی تو دید
Дилаш аз дасти ббрднд ва ба зуннор бирафт
دلش از دست ببردند و به زنار برفت
Пеши ту мурдан аз он ба ки пас аз ман гӯйанд
پیش تو مردن از آن به که پس از من گویند
На ба сидқи омада буд ин ки ба озор бирафт
نه به صدق آمده بود این که به آزار برفت
Ту на марди гули бустони умедии саъдӣ
تو نه مرد گل بستان امیدی سعدی
Ки ба паҳлу натавонӣ ба сар хор бирафт
که به پهلو نتوانی به سر خار برفت