Ин ки ту дорӣ қиёматаст на қомат

این که تو داری قیامت است، نه قامت

Вена на табассум ки мӯъҷизасту каромат

وین نه تَبَسُّم که مُعْجِز است و کِرامَت

Ҳар ки тамошоӣ рӯй чун қамарат кард

هر که تماشایِ رویِ چون قمرت کرد

Сина сипар кард пеши тири маломат

سینهْ سپر کَرْد پیشِ تیرِ مَلامَت

Ҳар шабу рӯзӣ ки бету меравад аз умр

هر شب و روزی که بی‌تو می‌رود از عُمْر

Бар нафасӣ меравад ҳазор надомат

بر نَفَسی می‌رود هزار نِدامَت

Умр набӯд он чаҳ ғофил аз ту нишастам

عمر نبود آن‌چه غافل از تو نشستم

Боқии умр истодаам ба ғаромат

باقیِ عمر ایستاده‌ام به غِرامَت

Сарви хиромон чу қад муътадилат нест

سروِ خَرامان چو قَدِّ مُعْتَدِلَت نیست

Он ҳамаи васфаш ки мекунанд ба қомат

آن‌همه وصفش که می‌کُنند به قامَت

Чашми мусофир ки бар ҷамол ту афтод

چشمِ مسافر که بر جمالِ تو افتاد

Азми раҳилаш бадал шавад ба иқомат

عَزْمِ رَحیلَش، بَدَل شَوَد به اِقامَت

Аҳли Фриқин дар ту хира бимонанд

اهلِ فریقین در تو خیره بمانند

Гар биравӣ дар ҳисобгоҳи қиёмат

گر برَوی در حسابگاهِ قیامَت

Ин ҳамаи сахтӣу ноМуродии саъдӣ

این‌همه سختی و نامرادیِ «سعدی»

Чун ту писандӣ саодатасту саломат

چون تو پسندی، سَعادَت است و سَلامَت