эй ки раҳмат менаёяд бар миннат
ای که رحمت مینیاید بر منت
Офарин бар ҷону раҳмат бар танат
آفرین بر جان و رحمت بر تنت
Қоматат гӯям ки дилбандасту хуб
قامتت گویم که دلبند است و خوب
ё сухан ё омадан ё рафтанат
یا سخن یا آمدن یا رفتنت
Шармаш аз рӯй ту бояд офтоб
شرمش از روی تو باید آفتاب
Кондроиди бомдод аз равзанат
کاندر آید بامداد از روزنت
Ҳасан андомат намегӯям ба шарҳ
حسن اندامت نمیگویم به شرح
Худ ҳикоят мекунад пероҳанат
خود حکایت میکند پیراهنت
эй ки сар то поят аз гул хирман аст
ای که سر تا پایت از گل خرمن است
Раҳматӣ кун бар гадои хирманат
رحمتی کن بر گدای خرمنت
Моҳи руъё ! меҳрбонӣ пеша кун
ماهرویا! مهربانی پیشه کن
Сиратӣ чун сӯрати мстҳснт
سیرتی چون صورت مستحسنت
эй ҷамоли каъбаи рӯе боз кун
ای جمال کعبه رویی باز کن
То тавофӣ мекунам пиромнт
تا طوافی میکنم پیرامُنت
Дасти гири ин панҷ рӯзам дар ҳаёт
دست گیر این پنج روزم در حیات
То нагирам дар қиёмати доманат
تا نگیرم در قیامت دامنت
Азм дорам каз дилат берун кунам
عزم دارم کز دلت بیرون کنم
Ва андарун ҷон бисозам масканат
و اندرون جان بسازم مسکنت
Дарди дил бо санги дили гуфтан чаҳ суд
درد دل با سنگدل گفتن چه سود
Боди сардӣ май дамам дар оҳанат
باد سردی میدمم در آهنت
Гуфтам « аз ҷаврат бирезам хӯни хеш »
گفتم «از جورت بریزم خون خویش»
Гуфт « хӯни хештан дар гарданат »
گفت «خون خویشتن در گردنت»
Гуфтам « оташи дрзнми офоқро »
گفتم «آتش درزنم آفاق را»
Гуфт саъдии дрнгирд бо миннат
گفت سعدی درنگیرد با منت