эй ҷони хирадмандони гӯии хами чавгонат

ای جان خردمندان گوی خم چوگانت

Берун наравад гӯйии коФтод ба майдонат

بیرون نرود گویی کافتاد به میدانت

Рӯзи ҳамаи сар бар кард аз кӯҳу шаби мо ро

روز همه سر بر کرد از کوه و شب ما را

Сар бар накунад хуршеди алои зи гиребонат

سر بر نکند خورشید الا ز گریبانت

Ҷон дар тани муштоқон аз завқ ба рақс ояд

جان در تن مشتاقان از ذوق به رقص آید

Чун бод биҷунбанд шохии зи гулистонат

چون باد بجنباند شاخی ز گلستانت

Девори сироятро наққош наме бояд

دیوار سرایت را نقاش نمی‌باید

Ту зинати айвонӣ на сӯрати айвонат

تو زینت ایوانی نه صورت ایوانت

Ҳар чанд наме сӯзад бар ман дили сангинат

هر چند نمی‌سوزد بر من دل سنگینت

Гӯйии дил ман сангӣаст дар чоҳи занхдонат

گویی دل من سنگیست در چاه زنخدانت

Ҷон бохтан осонаст андари ?назарети лекин

جان باختن آسان است اندر نظرت لیکن

Ин лоша наме байнами шоистаи қурбонат

این لاشه نمی‌بینم شایسته قربانت

Бо доғи ту ранҷурӣ ба каз ?назарети даврӣ

با داغ تو رنجوری به کز نظرت دوری

Пеши қидмати мурдани хуштар ки ба ҳиҷронат

پیش قدمت مردن خوشتر که به هجرانت

эй бодияи ҳиҷрон то ишқ ҳарам бошад

ای بادیه هجران تا عشق حرم باشد

Ушшоқ наяндешанд аз хори муғелонат

عشاق نیندیشند از خار مغیلانت

Дигар натавонистам аз фитнаи ҳазар кардан

دیگر نتوانستم از فتنه حذر کردن

Зонгаҳ ки дар афтодам бо қомати фаттонат

زآنگه که در افتادم با قامت فتانت

Шояд ки дар ин дунё маргаш набӯд ҳаргиз

شاید که در این دنیا مرگش نبود هرگز

Саъдӣ ки ту ҷон дорад бали дӯсттар аз ҷонат

سعدی که تو جان دارد بل دوست‌تر از جانت

Бисёр чу зулқарнайни офоқи бгрдидаҳи сет

بسیار چو ذوالقرنین آفاق بگردیده‌ست

Ин ташна ки мемерад бар чашмаи ҳайвонат

این تشنه که می‌میرد بر چشمه حیوانت