Чаҳ латифаст қабо бар тан чун сарви равонат
چه لطیفست قبا بر تن چون سرو روانت
Оҳ агар чун камарам даст раседӣ ба миёнат
آه اگر چون کمرم دست رسیدی به میانت
Дар дилам ҳеҷ наёяд магари андешаи васлат
در دلم هیچ نیاید مگر اندیشه وصلت
Ту на онӣ ки дигар кас биншинад ба маконат
تو نه آنی که دگر کس بنشیند به مکانت
Гар ту хоҳӣ ки якеро сухан талх бигӯе
گر تو خواهی که یکی را سخن تلخ بگویی
Сухан талх набошад чу барояд ба даҳонат
سخن تلخ نباشد چو برآید به دهانت
На ман ангушти намоям ба ҳаводории рӯят
نه من انگشت نمایم به هواداری رویت
Ки ту ангушти намое ва хилоиқ награнт
که تو انگشت نمایی و خلایق نگرانت
Дар андеша бибастам қалами ваҳми шикастам
در اندیشه ببستم قلم وهم شکستم
Ки ту зеботар аз онӣ ки кунам васфу баёнат
که تو زیباتر از آنی که کنم وصف و بیانت
Сарвро қомат хубасту қамарро рухи зебо
سرو را قامت خوبست و قمر را رخ زیبا
Ту на онӣ ва на инӣ ки ҳам инаст ва ҳам онат
تو نه آنی و نه اینی که هم اینست و هم آنت
эй рақиб ар нагушойӣ дар дилбанд ба рӯем
ای رقیب ار نگشایی در دلبند به رویم
Ин қадари бознамоӣ ки дуо гуфт фалонат
این قدر بازنمایی که دعا گفت فلانت
Ман ҳамаи умр бар онам ки дуъогӯӣ ту бошам
من همه عمر بر آنم که دعاگوی تو باشم
Гар ту бошӣ ки набошам тани ман бархе ҷонат
گر تو خواهی که نباشم تن من برخی جانت
Саъдё чора саботасту мудороу таҳаммул
سعدیا چاره ثباتست و مدارا و تحمل
Ман ки муҳтоҷ ту бошам бабрами бори грант
من که محتاج تو باشم ببرم بار گرانت