Биё ки навбат сулҳасту дӯстӣу аноят

بیا که نوبت صلح است و دوستی و عنایت

Ба шарти он ки нагӯем аз он чаҳ рафт ҳикоят

به شرط آن که نگوییم از آن چه رفت حکایت

Бар ин яке шуда будам ки гирд ишқ нигарадам

بر این یکی شده بودم که گرد عشق نگردم

Қазоӣ ишқ даромад бадухт чашми дироят

قضای عشق درآمد بدوخت چشم درایت

Маломати ман мискин касе кунад ки надонад

ملامتِ منِ مسکین کسی کند که نداند

Ки ишқ то ба чаҳ ҳадасту ҳасан то ба чаҳ ғоят

که عشق تا به چه حد است و حسن تا به چه غایت

зи ҳирси ман чаҳ кушояди ту раҳ ба хештанами даҳ

ز حرص من چه گشاید؟ تو ره به خویشتنم ده

Ки чашми саъй заъифаст бе чароғи ҳидоят

که چشم سعی ضعیف است بی‌چراغ هدایت

Маро ба дасти ту хуштар ҳалоки ҷони гиромӣ

مرا به دست تو خوش‌تر هلاک جان گرامی

Ҳазор бора ки рафтан ба дайгарӣ ба ҳимоят

هزار باره که رفتن به دیگری به حمایت

Ҷиноятӣ ки бкрдм агар дурусти ббошд

جنایتی که بکردم اگر درست بباشد

Фироқ рӯй ту чандин басаст ҳади ҷиноят

فراق روی تو چندین بس است حد جنایت

Ба ҳеҷ рӯй нишоед хилофи рои ту кардан

به هیچ روی نشاید خلاف رای تو کردن

Куҷо барам гила аз дасти подшоҳи вилоят

کجا برم گله از دست پادشاه ولایت؟

Ба ҳеҷ сӯратӣ андар набошад ин ҳамаи маънӣ

به هیچ صورتی اندر نباشد این همه معنی

Ба ҳеҷ сўртӣ андар набошад ин ҳамаи оят

به هیچ سورتی اندر نباشد این همه آیت

Камоли ҳасани вуҷӯдат ба васф рост наёяд

کمال حُسن وجودت به وصف راست نیاید

Магари ҳам оина гуяд чунон ки ҳаст ҳикоят

مگر هم آینه گوید چنان که هست حکایت

Марои сухан ба ниҳоят раседу фикр ба поён

مرا سخن به نهایت رسید و فکر به پایان

Ҳануз васф ҷамолат намерасад ба ниҳоят

هنوز وصف جمالت نمی‌رسد به نهایت

Фроқномаҳи саъдӣ ба ҳеҷ гӯш наомад

فراقنامهٔ سعدی به هیچ گوش نیامد

Ки дардӣ аз суханонаш дар ӯ накард сироят

که دردی از سخنانش در او نکرد سرایت