Ҷони ман ! ҷони ман фидои ту бод
جان من! جان من فدای تو باد
Ҳеҷат аз дӯстон наёяд ёд
هیچت از دوستان نیاید یاد
Май рӯй ва илтифот ме накунӣ
میروی و التفات مینکنی
Сарви ҳаргиз чунин нарафт озод
سرو هرگز چنین نرفت آزاد
Офарини худоӣ бар падарӣ
آفرین خدای بر پدری
Ки ту пурвирду модарӣ ки ту зод
که تو پرورد و مادری که تو زاد
Бахти некат ба мунтаҳо ӣ умед
بخت نیکت به منتهای امید
Брсоноду чашми бади мрсод
برساناد و چشم بد مرساد
То чаҳ кард он ки нақш рӯй ту баст
تا چه کرد آن که نقش روی تو بست
Ки дар фитна бар ҷаҳон бикшод
که درِ فتنه بر جهان بگشاد
Ман бигирам Аннани шаҳи рӯзӣ
من بگیرم عنان شه روزی
Гӯям аз даст хубрӯён дод
گویم از دست خوبرویان داد
Ту бад-ӣни чашми масту пешонӣ
تو بدین چشم مست و پیشانی
Дили мо бозпас нахоҳӣ дод
دل ما بازپس نخواهی داد
Ақл бо ишқ бар наме ояд
عقل با عشق بر نمیآید
Ҷаври муздур май баради устод
جور مزدور میبرد استاد
Он ки ҳаргиз бар остонаи ишқ
آن که هرگز بر آستانهٔ عشق
Пой наниҳода буд сар биниҳод
پای ننهاده بود سر بنهاد
Рӯй дар хок рафту сар на аҷаб
روی در خاک رفت و سر نه عجب
Ки равад ҳам дар ин ҳавас бар бод
که رود هم در این هوس بر باد
Мурғи ваҳшӣ ки мерамед аз қайд
مرغ وحشی که میرمید از قید
Бо ҳамаи зиракӣ ба дом афтод
با همه زیرکی به دام افتاد
Ҳама аз дасти ғайр нола кунанд
همه از دست غیر ناله کنند
Саъдӣ аз дасти хештани фарёд
سعدی از دست خویشتن فریاد
Рӯй гуфтам ки дар ҷаҳони бунаам
روی گفتم که در جهان بنهم
Гирдам аз қайди бандагии озод
گردم از قید بندگی آزاد
Ки на беруни порс манзил ҳаст
که نه بیرون پارس منزل هست
Шому рӯми сету Басрау Бағдод
شام و رومست و بصره و بغداد
Даст аз доманам наме дорад
دست از دامنم نمیدارد
Хоки Широзу оби рукни обод
خاک شیراز و آب رکن آباد