Чаҳ кунад банда ки гардан наниҳад фармон ро

چه کند بنده که گردن ننهد فرمان را

Чаҳ кунад гӯй ки оҷиз нашавад чавгон ро

چه کند گوی که عاجز نشود چوگان را

Срўболои камони абрӯ агар тир занад

سروبالایِ کمان‌ابرو اگر تیر زند

Ошиқ онаст ки бар дида наад пайкон ро

عاشق آنست که بر دیده نهد پیکان را

Дасти ман гир ки бечорагӣ аз ҳад бигузашт

دست من گیر که بیچارگی از حد بگذشت

Сари ман дор ки дар пои ту резами ҷон ро

سر من دار که در پای تو ریزم جان را

Кошкӣ парда барофтодӣ аз он манзари ҳасан

کاشکی پرده برافتادی از آن منظر حسن

То ҳамаи халқи бибинанди нгорстон ро

تا همه خلق ببینند نگارستان را

Ҳамаро дида дар авсофи ту ҳайрон монадӣ

همه را دیده در اوصاف تو حیران ماندی

То дигар айби нгўинди ман ҳайрон ро

تا دگر عیب نگویند من حیران را

Лекини он нақш ки дар рӯй ту ман май байнам

لیکن آن نقش که در روی تو من می‌بینم

Ҳамаро дида набошад ки бибинанди он ро

همه را دیده نباشد که ببینند آن را

Чашми гирёни маро ҳол бигуфтам ба табиб

چشم گریان مرا حال بگفتم به طبیب

Гуфт як бор бабўс он даҳани хандон ро

گفت یک بار ببوس آن دهن خندان را

Гуфтам оё ки дар ин дард бихоҳам мурдан

گفتم آیا که در این درد بخواهم مردن

Ки маҳоласт ки ҳосил кунам ин дармон ро

که محالست که حاصل کنم این درمان را

Панҷа бо соиди симин на ба ақли афкандам

پنجه با ساعدِ سیمین نَه به عقل افکندم

Ғояти ҷаҳл буд мушт задани санадон ро

غایت جهل بود مشت زدن سندان را

Саъдӣ аз сарзаниш халқ натарсад ҳайҳот

سعدی از سرزنش خلق نترسد هیهات

Ғарқа дар нил чаҳ андеша кунад борон ро

غرقه در نیل چه اندیشه کند باران را

Сари бунагар сари майдони иродати дорӣ

سر بنه گر سر میدان ارادت داری

Ногузираст ки гӯйӣ буд ин майдон ро

ناگزیرست که گویی بود این میدان را