Ғуломи он сабки рӯҳам ки бо ман сар гарон дорад

غلام آن سبک‌روحم که با من سر گران دارد

Ҷавобаши талху пиндории шукри зер забон дорад

جوابش تلخ و پنداری شکر زیر زبان دارد

Марогар дӯстӣ бо ӯ ба дӯзах май барад шояд

مرا گر دوستی با او به دوزخ می‌برد شاید

Ба нақд андар биҳиштаст он ки ёрӣ меҳрбон дорад

به نقد اندر بهشت‌ست آن که یاری مهربان دارد

Касеро кохтёрӣ ҳасту маҳбӯбӣу машрӯбӣ

کسی را کاختیاری هست و محبوبی و مشروبی

Мурод аз бахту ҳазз аз умру мақсӯд аз ҷаҳон дорад

مراد از بخت و حظ از عمر و مقصود از جهان دارد

Бурун аз хӯрдан ва хуфтан ҳаётӣ ҳаст мардум ро

برون از خوردن و خفتن حیاتی هست مردم را

Ба ҷонон зиндагонӣ кун бҳоем низ ҷон дорад

به جانان زندگانی کن بهایم نیز جان دارد

Муҳаббат бо касе дорам каз ӯ бохуд наме оем

محبت با کسی دارم کز او با خود نمی‌آیم

Чу булбул каз нишоти гули фироқ аз ошён дорад

چو بلبل کز نشاط گل فراغ از آشیان دارد

На мардигар ба шамшер аз ҷафои дӯсти баргардӣ

نه مردی گر به شمشیر از جفای دوست برگردی

Дуҳулро кондрўн бодаст зи ангуштӣ фиғон дорад

دهل را کاندرون باد است ز انگشتی فغان دارد

Ба ташвиши қиёмат дар ки ёр аз ёр бигурезад

به تشویش قیامت در که یار از یار بگریزد

Муҳиб аз хок бархезад муҳаббат ҳамчунон дорад

محب از خاک برخیزد محبت همچنان دارد

Хуш омад боди наврӯзӣ ба субҳ аз боғи пирӯзӣ

خوش آمد باد نوروزی به صبح از باغ پیروزی

Ба буи дӯстон монад на буи бӯстон дорад

به بوی دوستان ماند نه بوی بوستان دارد

Яке сар бар канори ёру хоби субҳи муставле

یکی سر بر کنار یار و خواب صبح مستولی

Чаҳ ғам дорад зи мискинӣ ки сар бар остон дорад

چه غم دارد ز مسکینی که سر بر آستان دارد

Чу саъдии ишқ танҳо бозу роҳати байну осоиш

چو سعدی عشق تنها باز و راحت بین و آسایش

Ба танҳо малик меронад ки манзурӣ ниҳон дорад

به تنها ملک می‌راند که منظوری نهان دارد