Магари насими саҳари буии ёр ман дорад

مگر نسیم سحر بوی یار من دارد

Ки роҳати дили умедвор ман дорад

که راحت دل امیدوار من دارد

Ба пои сарв дарафтодаанд лолау гул

به پای سرو درافتاده‌اند لاله و گل

Магари шамоили қаднигор ман дорад

مگر شمایل قد نگار من دارد

Нишони роҳи саломати з ман мапурс ки ишқ

نشان راه سلامت ز من مپرس که عشق

Зимоми хотир беихтиёр ман дорад

زمام خاطر بی‌اختیار من دارد

Глоу тозаи бҳорои туе ки оризи ту

گلا و تازه بهارا تویی که عارض تو

Таровати гулу буии баҳор ман дорад

طراوت گل و بوی بهار من دارد

Дигар сари ману болини офияти ҳайҳот

دگر سر من و بالین عافیت هیهات

Бад-ӣни ҳавас ки сари хоксор ман дорад

بدین هوس که سر خاکسار من دارد

Ба ҳарза дар сар ӯ рӯзгор кардам ва ӯ

به هرزه در سر او روزگار کردم و او

Фароғат аз ман ва аз рӯзгор ман дорад

فراغت از من و از روزگار من دارد

Магар ба дарди дилӣ бозмондаам ё раб

مگر به درد دلی بازمانده‌ام یا رب

Кадоми домани ҳиммати ғубор ман дорад

کدام دامن همت غبار من دارد

Ба зери бори ту саъдӣ чу хар ба гули дармонд

به زیر بار تو سعدی چو خر به گل درماند

Дилат насӯхт ки бечораи бор ман дорад

دلت نسوخت که بیچاره بار من دارد