Лоуболӣ чаҳ кунад дафтари доноӣ ро

لاابالی چه کند دفتر دانایی را؟

Тоқат ваъз набошад сари савдое ро

طاقتِ وعظ نباشد سر سودایی را

Обро қавли ту бо оташ агар ҷамъ кунад

آب را قول تو با آتش اگر جمع کند

Натавонад ки кунад ишқу шикебе ро

نتواند که کند عشق و شکیبایی را

Дидаро фоида онаст ки дилбар бинад

دیده را فایده آن است که دلبر بیند

Вар набинад чаҳ буд фоидаи бенаӣ ро

ور نبیند چه بود فایده بینایی را؟

Ошиқонро чаҳ ғам аз сарзаниши душману дӯст

عاشقان را چه غم از سرزنش دشمن و دوست؟

ё ғам дӯст хӯрд ё ғами расвоӣ ро

یا غم دوست خورد یا غم رسوایی را

Ҳама донанд ки ман сабза хат дорам дӯст

همه دانند که من سبزهٔ خط دارم دوست

На чу дигари ҳайвони сабзаи саҳройӣ ро

نه چو دیگر حَیَوان سبزهٔ صحرایی را

Ман ҳамон рӯзи дилу сабр ба яғмо додам

من همان روز دل و صبر به یغما دادم

Ки муқайяд шудам он дилбари яғмое ро

که مقید شدم آن دلبر یغمایی را

Сарв бигзор ки қадӣ ва қиёмӣ дорад

سرو بگذار که قدی و قیامی دارد

Гӯ бибин омадан ва рафтани раъное ро

گو ببین آمدن و رفتن رعنایی را

Гар бароне наравад вар баравад боз ояд

گر برانی نرود ور برود باز آید

Ногузираст магаси даккаи ҳалвое ро

ناگزیر است مگس، دکهٔ حلوایی را

Бар ҳадиси ману ҳасани ту ниФзоиди кас

بر حدیث من و حسن تو نیفزاید کس

Ҳад ҳаминаст схндонӣу зебоӣ ро

حد همین است سخندانی و زیبایی را

Саъдёи навбатии имшаби дуҳул субҳ накӯфт

سعدیا نوبتی امشب دهل صبح نکوفت

ё магар рӯз набошад шаби танҳоӣ ро

یا مگر روز نباشد شب تنهایی را