Маро ба оқибати ин шӯхи симтни бикашад

مرا به عاقبت این شوخ سیمتن بِکُشد

Чу шамъи сӯхтаи рӯзӣ дар анҷумани бикашад

چو شمع سوخته روزی در انجمن بکشد

Ба лутф агар бхромди ҳазор дили бабрад

به لطف اگر بخرامد، هزار دل ببرد

Ба қаҳр агар бстизди ҳазор тани бикашад

به قهر اگر بستیزد، هزار تن بکشد

Агар худ об ҳаётаст дар даҳону лабаш

اگر خود آب حیاتست در دهان و لبش

Маро аҷаб набӯд кони лабу даҳани бикашад

مرا عجب نبود کان لب و دهن بکشد

Гар истоди ҳарифии асир ишқ бимонад

گر ایستاد حریفی، اسیر عشق بمانْد

Ва гар гурехт хаёлаш ба тохтани бикашад

و گر گریخت، خیالش به تاختن بکشد

Маро ки қӯти коҳӣ на кӣ диҳад зинҳор

مرا که قوت کاهی نه، کی دهد زنهار

Балои ишқ ки Фарҳоди кӯҳкани бикашад

بلای عشق که فرهاد کوهکن بکشد

Касон итоб кунандам ки тарк ишқ бигӯӣ

کسان عتاب کنندم که ترک عشق بگوی

Ба нақд агар накушуд ишқами ин сухани бикашад

به نقد اگر نکشد عشقم، این سخن بکشد

Ба шаръи обиди аўсон агар бибояд кишт

به شرع، عابد اوثان اگر بباید کُشت

Маро чаҳ ҳоҷати куштан ки худ всни бикашад

مرا چه حاجت کشتن؟ که خود وَثَن بکشد

Ба дӯстӣ гила кардам зи чашм шӯхаш гуфт

به دوستی گله کردم ز چشم شوخش گفت

Аҷаб набошад агар масти теғи зани бикашад

عجب نباشد اگر مستِ تیغ‌زن بکشد

Ба як нафас ки бромихти ёр бо ағёр

به یک نفس که برآمیخت یار با اغیار

Басӣ намонад ки ғайрати вуҷӯди ман бикашад

بسی نماند، که غیرت وجود من بکشد

Ба ханда гуфт ки ман шамъи ҷамъам эй саъдӣ

به خنده گفت که من شمع جمعم ای سعدی

Маро аз он чаҳ ки парвонаи хештани бикашад

مرا از آن چه که پروانه خویشتن بکشد؟