Дӯш бе рӯй ту оташ ба серум бар ме шуд

دوش بی روی تو آتش به سرم بر می‌شد

Ва обӣ аз дида меомад ки замин тар ме шуд

و آبی از دیده می‌آمد که زمین تر می‌شد

То ба афсӯс ба поён наравад умри азиз

تا به افسوس به پایان نرود عمر عزیز

Ҳамаи шаби зикр ту мерафт ва мукаррар ме шуд

همه شب ذکر تو می‌رفت و مکرر می‌شد

Чун шаб омад ҳамаро дидаи бёромд ва ман

چون شب آمد همه را دیده بیارامد و من

Гуфтӣ андар бен мӯем сар нашутур ме шуд

گفتی اندر بن مویم سر نشتر می‌شد

Он на май буд ки давр аз ?назарет ме хӯрдам

آن نه می بود که دور از نظرت می‌خوردم

Хӯни дил буд ки аз дида ба соғар ме шуд

خون دل بود که از دیده به ساغر می‌شد

Аз хаёли ту ба ҳар сӯ ки назар ме кардам

از خیال تو به هر سو که نظر می‌کردم

Пеши чашмам дару девор мусаввир ме шуд

پیش چشمم در و دیوار مصور می‌شد

Чашми маҷнӯн чу бихуфтӣ ҳама Лайлӣ дидӣ

چشم مجنون چو بخفتی همه لیلی دیدی

Муддаӣ буд агараш хоб муяссар ме шуд

مدعی بود اگرش خواب میسر می‌شد

Ҳуш меомад ва мерафт ва на дидори ту ро

هوش می‌آمد و می‌رفت و نه دیدار تو را

намебидидам на хаёлами з баробар ме шуд

می‌بدیدم نه خیالم ز برابر می‌شد

Гоҳ чун авд бар оташи дили тангам май сӯхт

گاه چون عود بر آتش دل تنگم می‌سوخت

Гоҳ чун миҷмараам дӯд ба сар бар ме шуд

گاه چون مجمره‌ام دود به سر بر می‌شد

Гӯйии он субҳ куҷо рафт ки шабҳои дигар

گویی آن صبح کجا رفت که شب‌های دگر

Нафасӣ мезаду офоқ мунаввар ме шуд

نفسی می‌زد و آفاق منور می‌شد

Саъдёи ақди сурайёи магари имшаби бгсихт

سعدیا عقد ثریا مگر امشب بگسیخت

Вар на ҳар шаб ба гиребони уфуқ бар ме шуд

ور نه هر شب به گریبان افق بر می‌شد