Рӯзи баромади баланд эй писари ҳӯшманд

روز برآمد بلند ای پسر هوشمند

Гарми ббўди офтоби хайма ба рӯйиш бабанд

گرم ببود آفتاب خیمه به رویش ببند

Тифли гё шер хӯрд шохи ҷавони гӯи бибол

طفل گیا شیر خورد شاخ جوان گو ببال

Абр баҳорӣ гирист тарафи чамани гӯи биханд

ابر بهاری گریست طرف چمن گو بخند

То ба тамошои боғи майл чаро ме кунад

تا به تماشای باغ میل چرا می‌کند

Ҳар ки ба хайлаши дурусти қомати сарви баланд

هر که به خیلش درست قامت سرو بلند

Ақл раво менадошт гуфтани асрори ишқ

عقل روا می‌نداشت گفتن اسرار عشق

Қӯти бозуии шавқи бехи сабурии бикунад

قوت بازوی شوق بیخ صبوری بکند

Дил ки биёбон гирифт чашм надорад ба роҳ

دل که بیابان گرفت چشم ندارد به راه

Сар ки суроҳе кашид гӯш надорад ба панд

سر که صراحی کشید گوش ندارد به پند

Куштаи шамшери ишқ ҳол нагӯяд ки чун

کشته شمشیر عشق حال نگوید که چون

Ташнаи дидори дӯст роҳ напурсад ки чанд

تشنه دیدار دوست راه نپرسد که چند

Ҳар ки писанд омадаш чун ту яке дар назар

هر که پسند آمدش چون تو یکی در نظر

Бас ки бихоҳад шунид сарзаниши нописанд

بس که بخواهد شنید سرزنش ناپسند

Дар назари душманон нӯш набошад ҳнӣ

در نظر دشمنان نوش نباشد هنی

Ваз қабл дӯстон неш набошад газанд

وز قبل دوستان نیش نباشد گزند

Ин ки сараш дар каманди ҷон ба даҳонаш расед

این که سرش در کمند جان به دهانش رسید

наменакунад илтифоти он ки ба дасташи каманд

می‌نکند التفات آن که به دستش کمند

Саъдӣ агар оқилии ишқи тариқ ту нест

سعدی اگر عاقلی عشق طریق تو نیست

Бо кафи зўрозмоӣ панҷа нишоед фиканд

با کف زورآزمای پنجه نشاید فکند