Онро ки ғамӣ чун ғам ман нест чаҳ донад
آن را که غمی چون غم من نیست چه داند
Каз шавқи туами дида чаҳ шаб ме гузаронад
کز شوق توام، دیده چه شب میگذراند؟
Вақтаст агар аз пои даройам ки ҳамаи умр
وقتست اگر از پای درآیم که همه عمر
Борӣ накашидам ки ба ҳиҷрон ту монад
باری نکشیدم که به هجران تو ماند
Сӯзи дили ёқӯби ситамдидаи з ман пресс
سوز دل یعقوب ستمدیده ز من پرس
Кондўаҳи дили сӯхтагон сӯхта донад
کاندوه دل سوختگان، سوخته داند
Девонагараш панди диҳӣ кор набандад
دیوانه گرش پند دهی کار نبندد
Вар банд наҳй силсила дар ҳам гусаланд
ور بند نهی سلسله در هم گسلاند
Мо бе ту ба дили брнздими оби сабурӣ
ما بی تو به دل برنزدیم آب صبوری
Дар оташ сӯзанда сабурӣ ки тавонад
در آتش سوزنده صبوری که تواند
Ҳар гуҳ ки бисӯзад ҷигарами дидаи бгрид
هر گه که بسوزد جگرم دیده بگرید
Венаи гиря на обӣаст ки оташ бинишонад
وین گریه نه آبی است که آتش بنشاند
Султони хаёлати шабӣ ором нагирад
سلطان خیالت شبی آرام نگیرد
То бар сари сабри ман мискини ндўонд
تا بر سر صبر من مسکین ندواند
Ширин нанамояд ба даҳонаш шукри васл
شیرین ننماید به دهانش شکر وصل
Онро ки фалаки заҳр ҷудоӣ начашонд
آن را که فلک زهر جدایی نچشاند
Гар бор дигар домани комӣ ба кафи орм
گر بار دگر دامن کامی به کف آرم
То зиндаам аз чанги маниши каси нрҳонд
تا زندهام از چنگ منش کس نرهاند
Тарсам ки нмонми ман аз ин ранҷ дариғо
ترسم که نمانم من از این رنج دریغا
Кандар дили ман ҳасрат рӯй ту бимонад
کاندر دل من حسرت روی تو بماند
Қосид равад аз порс ба киштӣ ба хуросон
قاصد روَد از پارس به کشتی به خراسان
Гар чашми ман андари ақабаш сайл баранд
گر چشم من اندر عقبش سیل براند
Фарёд кигар ҷаври фироқ ту нивисам
فریاد که گر جور فراق تو نویسم
Фарёд барояд зи дил ҳар ки бихонад
فریاد برآید ز دلِ هر که بخواند
Шарҳи ғами ҳиҷрони ту ҳам бо ту тавон гуфт
شرح غم هجران تو هم با تو توان گفت
Пайдост ки қосид чаҳ ба самъи ту расонад
پیداست که قاصد چه به سمع تو رساند
Зинҳор ки хӯн мечакад аз гуфта саъдӣ
زنهار که خون میچکد از گفتهٔ سعدی
Ҳрки ин ҳама нашутур бихӯрад хӯни бчконд
هرک این همه نشتر بخورد خون بچکاند