Касе ки рӯй ту дидаи сети ҳол ман донад

کسی که روی تو دیده‌ست حال من داند

Ки ҳар ки дил ба ту пардохт сабри натавонад

که هر که دل به تو پرداخت صبر نتواند

Магари ту рӯй бапушӣ вагар на мумкин нест

مگر تو روی بپوشی و گر نه ممکن نیست

Ки одамӣ ки ту бинад назар бапушанд

که آدمی که تو بیند نظر بپوشاند

Ҳар офарӣда ки чашмаш бар он ҷамол афтод

هر آفریده که چشمش بر آن جمال افتاد

Дилаш бубахшад ва бар ҷонат офарин хонд

دلش ببخشد و بر جانت آفرین خواند

Агар ба даст кунад боғбони чунин сарвӣ

اگر به دست کند باغبان چنین سروی

Чаҳ ҷои чашма ки бар чашм ҳот бинишонад

چه جای چشمه که بر چشم‌هات بنشاند

Чаҳ рӯзҳо ба шаб оварад ҷони мунтазирам

چه روزها به شب آورد جان منتظرم

Ба буии он ки шабӣ бо ту рӯз гирданд

به بوی آن که شبی با تو روز گرداند

Ба чанд ҳилаи шабӣ дар фироқ рӯз кунам

به چند حیله شبی در فراق روز کنم

Вагар нбинмти он рӯзи ҳам ба шаб монад

و گر نبینمت آن روز هم به شب ماند

Ҷафо ва салтанатат мерасад вале мапаснд

جفا و سلطنتت می‌رسد ولی مپسند

Кигар савор баранд пиёдаи дармонд

که گر سوار براند پیاده درماند

Ба дасти раҳматам аз хок остон бурдор

به دست رحمتم از خاک آستان بردار

Ки гар бияфканем кас ба ҳеҷ нстонд

که گر بیفکنیم کس به هیچ نستاند

Чаҳ ҳоҷатаст ба шамшери қатли ошиқ ро

چه حاجت است به شمشیر قتل عاشق را

Ҳадис дӯст бигӯяш ки ҷон барафшонад

حدیث دوست بگویش که جان برافشاند

Паёми аҳл диласт ин хабар ки саъдӣ дод

پیام اهل دل است این خبر که سعدی داد

На ҳар ки гӯш кунад маънӣ сухан донад

نه هر که گوش کند معنی سخن داند