Ман бад-ӣни хӯбӣ ва зебоӣ надидам рӯй ро

من بدین خوبی و زیبایی ندیدم روی را

Венаи диловезӣ ва дилбандӣ набошад мӯӣ ро

وین دلآویزی و دلبندی نباشد موی را

Рӯй агар пинҳон кунад сангини дили симини бадан

روی اگر پنهان کند سنگین‌دلِ سیمین‌بدن

Машк ғаммозаст натавонад нуҳуфтани буи ро

مشک غمّازست نتواند نهفتن بوی را

эй мувофиқи сӯрати вмънӣ ки то чашм ман аст

ای موافق‌صورت‌ومعنی که تا چشم من است

Аз ту зеботар надидам рӯйу хуштар хуй ро

از تو زیباتر ندیدم روی و خوش‌تر خوی را

Гар ба сар май гирдам аз бечорагӣ айбам макун

گر به سر می‌گردم از بیچارگی عیبم مکن

Чун ту чавгон май занӣ ҷурмӣ набошад гӯй ро

چون تو چوگان می‌زنی جرمی نباشد گوی را

Ҳар киро вақте дамӣ будасту дардии сӯхтаи сет

هر که را وقتی دمی بودست و دردی سوخته‌ست

Дӯст дорад нолаи мисатону ҳоёҳўӣ ро

دوست دارد نالهٔ مستان و هایاهوی را

Мо маломатро ба ҷон ҷӯйем дар бозори ишқ

ما ملامت را به جان جوییم در بازار عشق

Кунҷи хилвати порсоёни саломати ҷӯй ро

کنج خلوت پارسایان سلامت‌جوی را

Бӯстонро ҳеҷ дигар дар наме бояд ба ҳасан

بوستان را هیچ دیگر در نمی‌باید به حسن

Балки сарвӣ чун ту май бояд канори ҷӯй ро

بلکه سروی چون تو می‌باید کنار جوی را

эй гули хуши буи агар сад қарн боз ояд баҳор

ای گل خوش‌بوی اگر صد قرن باز آید بهار

Мисли ман дигар набинӣ булбули хуши гӯй ро

مثل من دیگر نبینی بلبل خوش‌گوی را

Саъдёгар бӯса бар дасташ наме ёрии ниҳод

سعدیا گر بوسه بر دستش نمی‌یاری نهاد

Чора он донам ки дар поиш бимолӣ рӯй ро

چاره آن دانم که در پایش بمالی روی را