ӣнони магари зи раҳмати маҳз офарӣда анд
اینان مگر ز رحمت محض آفریدهاند؟
Короми ҷону инси дилу нур дида анд
کآرام جان و انس دل و نور دیدهاند
Лутфи оятии сет дар ҳақи ӣнону кибру ноз
لطف آیتیست در حق اینان و کبر و ناز
Пероҳанӣ ки бар қади эшон бурӣда анд
پیراهنی که بر قد ایشان بریدهاند
Ояд ҳанузашон зи лаби лаъли буии шер
آید هنوزشان ز لبِ لعل بویِ شیر
Ширини лабон на шер ки шукр мазида анд
شیرینلبان نه شیر، که شکّر مزیدهاند
Пиндорами оҳӯони тторнди машки рез
پندارم آهوان تتارند، مشکریز
Лекин ба зери соя тӯбо чареда анд
لیکن به زیر سایهٔ طوبی چریدهاند
Ризвони магари сароча фирдавс баргушод
رضوان مگر سراچهٔ فردوس برگشاد
Кин ҳурён ба соҳати дунё хазида анд
کاین حوریان به ساحت دنیا خزیدهاند!
Оби ҳаёт дар лаби ӣнон ба занни ман
آب حیات در لب اینان به ظنِ من
Каз лӯлаҳои чашмаи кавсар мкидаҳ анд
کز لولههای چشمهٔ کوثر مکیدهاند
Дасти гадо ба себи занхдони ин гуруҳ
دست گدا به سیب زنخدان این گروه
Нодир расад ки миваи аввал расида анд
نادر رسد که میوهٔ اوّل رسیدهاند
Гули брчннди рӯз ба рӯз аз дарахти гул
گُل برچنند روز به روز از درخت گُل
Зини гулбунон ҳануз магар гул начида анд
زین گلبنان هنوز مگر گُل نچیدهاند
Узраст ҳиндӯии бути сангини параст ро
عذر است هندوی بتِ سنگینپرست را
Бечорагони магари бути симин надида анд
بیچارگان مگر بت سیمین ندیدهاند؟
Ин лутфи байн ки бо гул одам сиришта анд
این لطف بین که با گِل آدم سرشتهاند
Венаи рӯҳи байн ки дар тани одам дамида анд
وین روح بین که در تن آدم دمیدهاند
Он нуқтаҳои хол чаҳ шоҳид нишонда анд
آن نقطههای خال چه شاهد نشاندهاند
Венаи хатҳои сабз чаҳ мавзун кашида анд
وین خطهای سبز چه موزون کشیدهاند
Бар устувои қоматашони гӯйии абрувон
بر استوای قامتشان گویی ابروان
Болои сарви рости ҳилолӣ хамида анд
بالای سرو راست هلالی خمیدهاند
Бо қомати баланди снўбрхромшон
با قامت بلند صنوبرخرامشان
Сарви баланду коҷ ба шухӣ чмидаҳ анд
سرو بلند و کاج به شوخی چمیدهاند
Саҳараст чашму зулфу биногвашашони дареғ
سِحر است چشم و زلف و بناگوششان، دریغ!
Кин муъминон ба саҳари чунин бгрўидаҳ анд
کاین مؤمنان به سِحر چنین بگرویدهاند
зи эшон тавон ба хӯн ҷигар ёфтан мурод
ز ایشان توان به خون جگر یافتن مُراد
Каз кӯдакӣ ба хӯни ҷигар парварида анд
کز کودکی به خون جگر پروریدهاند
Домани кашони ҳасани диловезро чаҳ ғам
دامنکشانِ حُسن دلاویز را چه غم؟
КошФтгони ишқи гиребон дарида анд
کآشفتگان عشق گریبان دریدهاند
Дар боғи ҳасани хуштар аз ӣнон дарахт нест
در باغ حُسن، خوشتر از اینان درخت نیست
Мурғони дили бад-ӣни ҳавас аз бар парида анд
مرغانِ دل بدین هوس از بَر پریدهاند
Бо чобукони дилбару шӯхони длФриб
با چابکان دلبر و شوخان دلفریب
Бисёр дрФтодаҳу андак раҳида анд
بسیار درفتاده و اندک رهیدهاند
Ҳаргизи ҷамоатӣ ки шуниданд сари ишқ
هرگز جماعتی که شنیدند سِرِّ عشق
Нашунидаам ки боз насиҳат шунида анд
نشنیدهام که باز نصیحت شنیدهاند
Зинҳор агар ба донаи холӣ назар кунӣ
زنهار! اگر به دانهٔ خالی نظر کنی
Сокин ки доми зулф бар он гстридаҳ анд
ساکن که دامِ زلف بر آن گستریدهاند
Гар шоҳидон на ?дане ва дайн мебаранду ақл
گر شاهدان نه دنیی و دین میبرند و عقل
Пас зоҳидӣ барои чаҳ хилват гузида анд
پس زاهدان برای چه خلوت گزیدهاند؟
Нодир гирифт домани савдои васлашон
نادر گرفت دامن سودای وصلشان
Дастӣ ки оқибат на ба дандон гузида анд
دستی که عاقبت نه به دندان گَزیدهاند
Бар хоки раҳи нишастани саъдии аҷаби мадор
بر خاکِ ره نشستنِ سعدی عجب مدار
Мардон чаҳ ҷои хок ки бар хӯн тпидаҳ анд
مردان چه جای خاک که بر خون طپیدهاند