Корвон мераваду бор сафар ме банданд

کاروان می‌رود و بار سفر می‌بندند

То дгрбор ки бинад ки ба мо пайванданд

تا دگربار که بیند که به ما پیوندند

Хилтошони ҷФокору муҳибони малул

خیلتاشان جفاکار و محبان ملول

Хаймаро ҳамчуи дил аз суҳбат мо барканданд

خیمه را همچو دل از صحبت ما برکندند

Он ҳамаи ишва ки дар пеш ниҳоданду ғурур

آن همه عشوه که در پیش نهادند و غرور

Оқибати рӯзи ҷудои пас пушт афканданд

عاقبت روز جدایی پس پشت افکندند

Тамаъ аз дӯст на ин буду таваққуъ на чунин

طمع از دوست نه این بود و توقع نه چنین

Макун эй дӯст ки аз дӯст ҷафо напасанданд

مکن ای دوست که از دوست جفا نپسندند

Мо ҳамонем ки будем ва муҳаббат боқӣаст

ما همانیم که بودیم و محبت باقیست

Тарк суҳбат накунад дил ки ба меҳри окнднд

ترک صحبت نکند دل که به مهر آکندند

Айби ширин даҳанон нест ки хӯн ме резанд

عیب شیرین‌دهنان نیست که خون می‌ریزند

Ҷурми соҳиби нзронст ки дил ме банданд

جرم صاحب‌نظرانست که دل می‌بندند

Марази ишқ на дрдист ки мешояд гуфт

مرض عشق نه دردیست که می‌شاید گفت

Бо табибон ки дар ин боб на донишманданд

با طبیبان که در این باب نه دانشمندند

Сорибон рахт манеҳ бар шутур ва бор мабанд

ساربانْ رَخت منه بر شتر و بار مبند

Ки дар ин марҳалаи бечора асирӣ чанданд

که در این مرحله بیچاره اسیری چندند

Табъ хурсанд намебошад ва бас ме накунад

طبع خرسند نمی‌باشد و بس می‌نکند

Меҳри онон ки ба нодидан мо хурсанданд

مهر آنان که به نادیدن ما خرسندند

Маҷлиси ёрон бе нолаи саъдӣ хуш нест

مجلس یاران بی ناله سعدی خوش نیست

Шамъ мегиряду нзоргён май хнднд

شمع می‌گرید و نظارگیان می‌خندند