Пеши рӯяти дгарони сӯрат бар деворанд

پیش رویت دگران صورتِ بر دیوارند

На чунин сӯрату маънӣ ки ту дорӣ доранд

نه چنین صورت و معنی که تو داری؛ دارند

То гул рӯй ту дидам ҳамаи гул ҳо хоранд

تا گل روی تو دیدم همه گل‌ها خارند

То туро ёр гирифтам ҳама халқ ағёранд

تا تو را یار گرفتم همه خلق اغیارند

Он ки гӯйанд ба умрии шаб қадре бошад

آن که گویند به عمری شب قدری باشد

Магар онаст ки бо дӯст ба поёни оранд

مگر آنست که با دوست به پایان آرند

Домани давлати ҷовиду гиребони умед

دامن دولت جاوید و گریبان امید

Ҳайф бошад ки бигиранд ва дигар бигузоранд

حیف باشد که بگیرند و دگر بگذارند

На ман аз дасти нигорин ту маҷрӯҳаму бас

نه من از دست نگارین تو مجروحم و بس

Ки ба шамшери ғамати кушта чу ман бисёранд

که به شمشیر غمت، کشته چو من بسیارند

Аҷаб аз чашм ту дорам ки шабонаш то рӯз

عجب از چشم تو دارم که شبانش تا روز

Хоб мегираду шаҳрии з ғамат бедоранд

خواب می‌گیرد و شهری ز غمت بیدارند

Булъаҷаби воқеа Эй бошаду мушкили дардӣ

بوالعجب واقعه‌ای باشد و مشکل دردی

Ки на пӯшида тавон дошт на гуфтан ёранд

که نه پوشیده توان داشت نه گفتن یارند

Иълми аллоҳ ки хаёлии зи танам беш намонад

یَعْلَمُ الله که خیالی ز تنم بیش نماند

Балки он низ хаёлӣаст ки ме пиндоранд

بلکه آن نیز خیالیست که می‌پندارند

Саъдӣ андоза надорад ки чаҳ ширини суханӣ

سعدی اندازه ندارد که چه شیرین سخنی

Боғи табъати ҳамаи мурғони шкргФторнд

باغ طبعت همه مرغان شکرگفتارند

То ба бустони замирати гули маънии бушковат

تا به بستان ضمیرت گل معنی بشکفت

Булбулон аз ту фурӯмонда чу бутеморанд

بلبلان از تو فرومانده چو بوتیمارند