Офтоб аз кӯҳи сар бар ме занад

آفتاب از کوه سر بر می‌زند

Моҳрӯии ангушт бар дар ме занад

ماهروی انگشت بر در می‌زند

Он камони абрӯ ки тири ғамза аш

آن کمان‌ابرو که تیر غمزه‌اش

Ҳар замонии сайд дигар ме занад

هر زمانی صید دیگر می‌زند

Даст ва соид мекашад дарвеш ро

دست و ساعد می‌کُشد درویش را

То напиндорӣ ки ханҷар ме занад

تا نپنداری که خنجر می‌زند

Ёсамини бӯе ки сарви қоматаш

یاسمین‌بویی که سرو قامتش

Таъна бар болой ърър ме занад

طعنه بر بالای عرعر می‌زند

Рӯй ва чашмӣ дорам андари меҳр ӯ

روی و چشمی دارم اندر مهر او

Кин гуҳар май резади он зар ме занад

کاین گهر می‌ریزد آن زر می‌زند

Ишқро пешонӣӣ бояд чу мех

عشق را پیشانیی باید چو میخ

То ҳабибаши санг бар сар ме занад

تا حبیبش سنگ بر سر می‌زند

Ангабин рӯйон натарсанд аз магас

انگبین رویان نترسند از مگس

Нӯш мегиранд ва нашутур ме занад

نوش می‌گیرند و نشتر می‌زند

Дар ба рӯй дӯст бастан шарт нест

در به روی دوست بستن شرط نیست

Вар бабандӣ сар ба дар бар ме занад

ور ببندی سر به در بر می‌زند

Саъдёи дигари қалами пӯлоди дор

سعدیا دیگر قلم پولاد دار

Кин сухани оташ ба не дар ме занад

کاین سخن آتش به نی در می‌زند