Вақте дил савдое мерафт ба бустон ҳо

وقتی دل سودایی، می‌رفت به بُستان‌ها

Бехештанам кардӣ буии гулу райҳон ҳо

بی‌خویشتنم کردی، بوی گُل و ریحان‌ها

Гуҳ наъра задӣ булбули гуҳ ҷома даридӣ гул

گَه نعره زدی بلبل! گَه جامه دریدی گل!

Бо ёди ту афтодам аз ёд бирафт он ҳо

با یاد تو افتادم، از یاد برفت آن‌ها

эй меҳри ту дар дилҳо ваии меҳри ту бар лаб ҳо

ای مِهر تو در دل‌ها، وی مُهر تو بر لب‌ها

Ваии шӯри ту дар сарҳо ваии сари ту дар ҷон ҳо

وی شور تو در سَرها، وی سِرّ تو در جان‌ها

То аҳди ту дарбастами аҳд ҳама бишикастам

تا عهدِ تو دربستم، عهدِ همه بشکستم

Баъд аз ту раво бошад нақзи ҳамаи паймон ҳо

بعد از تو روا باشد، نقض همه پیمان‌ها

То хори ғами ишқати овехта дар доман

تا خارِ غمِ عشقت، آویخته در دامن

Кӯтаҳ назарӣ бошад рафтан ба гулистон ҳо

کوته‌نظری باشد، رفتن به گلستان‌ها

Онро ки чунин дардӣ аз пой дарандозад

آن را که چنین دردی، از پای دراندازد

Бояд ки Фрўшўиди даст аз ҳамаи дармон ҳо

باید که فروشوید، دست از همه درمان‌ها

Гар дар талабати ранҷии моро бирасад шояд

گر در طلبت رنجی، ما را برسد، شاید

Чун ишқ ҳарам бошад саҳласт биёбон ҳо

چون عشقِ حرم باشد، سهل است بیابان‌ها

Ҳар тир ки дар кешастгар бар дил риш ояд

هر تیر که در کیش است، گر بر دلِ ریش آید

Мо низ яке бошем аз ҷумлаи қурбон ҳо

ما نیز یکی باشیم، از جملهٔ قربان‌ها

Ҳар ков назарӣ дорад бо ёри камони абрӯ

هر کاو نظری دارد، با یار کمان‌ابرو

Бояд ки сипар бошад пеши ҳамаи пайкон ҳо

باید که سپر باشد، پیش همه پیکان‌ها

Гӯйанд магӯ саъдии чандини сухан аз ишқаш

گویند: «مگو سعدی! چندین سخن از عشقش»

намегӯяму баъд аз ман гӯйанд ба даврон ҳо

می‌گویم و بعد از من، گویند به دوران‌ها