Майли байни кон срўболо ме кунад

میل بین کآن سروبالا می‌کند

Сарви байни коҳнг саҳро ме кунад

سرو بین کآهنگ صحرا می‌کند

Майл аз ин хуштар надонад кард сарв

میل از این خوشتر نداند کرد سرو

Нохуш он майласт каз мо ме кунад

ناخوش آن میل‌ است کز ما می‌کند

Ҳоҷат саҳро набӯд ойӣна ҳаст

حاجت صحرا نبود آیینه هست

Гар нгорстон тамошо ме кунад

گر نگارستان تماشا می‌کند

Ғофиласт аз сӯрати зебоӣ ӯ

غافلست از صورت زیبای او

Он ки сӯратҳои дебо ме кунад

آن که صورت‌های دیبا می‌کند

Ман ҳам аввал рӯз донистам ки ишқ

من هم اّول روز دانستم که عشق

Хӯни мубоҳу хона яғмо ме кунад

خون مباح و خانه یغما می‌کند

Сабри ҳам судӣ надорад коби чашм

صبر هم سودی ندارد کآب چشم

Рози пинҳон ошкоро ме кунад

راز پنهان آشکارا می‌کند

Гар мурод мо набошад гӯ мабош

گر مراد ما نباشد گو مباش

Чун мурод ӯст ҳилл то ме кунад

چون مراد اوست، هِل تا می‌کند

Ёри зебогар бирезади хӯни ёр

یار زیبا گر بریزد خون یار

Зишт натавон гуфт зебо ме кунад

زشت نتْوان گفت زیبا می‌کند

Саъдёи баъд аз таҳаммул чора нест

سعدیا بعد از تحمل چاره نیست

Ҳар ситами кони дӯст бо мо ме кунад

هر ستم کآن دوست با ما می‌کند

То магасро ҷони ширин дар танаст

تا مگس را جان شیرین در تنست

Гирд он гардад ки ҳалво ме кунад

گرد آن گردد که حلوا می‌کند