Ёр бо мо бевафое ме кунад

یار با ما بی‌وفایی می‌کند

Бегуноҳ аз ман ҷудоӣ ме кунад

بی‌گناه، از من جدایی می‌کند

Шамъи ҷонамро бикушт он бе вафо

شمع جانم را بکشت آن بی‌وفا

Ҷои дигар равшаноӣ ме кунад

جای دیگر روشنایی می‌کند

намекунад бо хеши худ бегонагӣ

می‌کند با خویش خود بیگانگی

Бо ғарибон ошноӣ ме кунад

با غریبان آشنایی می‌کند

ҶўФрўшаст оннигор сангдил

جوفروش است آن نگار سنگ‌دل

Бо ман ӯ гандум намое ме кунад

با من او گندم‌نمایی می‌کند

Ёри ман авбош ва қлошасту ринд

یار من اوباش و قلاش است و رند

Бар ман ӯ худ порсое ме кунад

بر من او خود پارسایی می‌کند

эй мусулмонон ба фарёдам расед

ای مسلمانان به فریادم رسید

Кони фулонӣ бевафое ме кунад

کآن فلانی بی‌وفایی می‌کند

Киштии умрами шикастаи сет аз ғамаш

کشتی عمرم شکسته است از غمش

Аз ман мискин ҷудоӣ ме кунад

از من مسکین جدایی می‌کند

Ончӣ бо ман мекунад андари замон

آن‌چه با من می‌کند اندر زمان

Офати давр самое ме кунад

آفت دور سمایی می‌کند

Саъдии ширини сухан дар роҳи ишқ

سعدی شیرین‌سخن در راه عشق

Аз лабаши бӯсӣ гадоӣ ме кунад

از لبش بوسی گدایی می‌کند