Длброи пеши вуҷӯдати ҳама хубон адаманд
دلبرا! پیش وجودت همه خوبان عدمند
Сарварон бар дар савдои ту хоки қадманд
سروران بر در سودای تو خاک قدمند
Шаҳрии андари ҳавасати сӯхта дар оташи ишқ
شهری اندر هوَست سوخته در آتش عشق
Халқии андари талабати ғарқа дарёӣ ғаманд
خلقی اندر طلبت غرقهٔ دریای غمند
Хӯни соҳиби назарони рехтӣ эй каъбаи ҳасан
خون صاحبنظران ریختی، ای کعبهٔ حسن
Қатли ӣнон ки раво дошт ки сайди ҳурманд
قتل اینان که روا داشت که صید حرمند؟
Санами андари балад куфр парастанду салиб
صنم اندر بلد کفر پرستند و صلیب
Зулф ва рӯй ту дар исломи салиб ва санаманд
زلف و روی تو در اسلام صلیب و صنمند
Гоҳ гоҳе бигузар дар сафи длсўхтгон
گاه گاهی بگذر در صف دلسوختگان
То сноиит бигӯянду дуоеи бадманд
تا ثناییت بگویند و دعایی بدمند
Ҳар хам аз ҷаъди парешони ту зиндони длист
هر خم از جعد پریشان تو زندان دلیست
То нагӯйӣ ки асирони каманди ту каманд
تا نگویی که اسیران کمندِ تو کمند
Ҳарфҳои хати мавзуни ту пиромн рӯй
حرفهای خط موزون تو پیرامن روی
Гӯйӣ аз машки сияҳ бар гул сӯрӣ рақаманд
گویی از مشک سیه بر گل سوری رقمند
Дар чаман сарв ситодасту санавбари хомӯш
در چمن سرو ستادست و صنوبر خاموش
Ки агар қомат зебо нанамое бчмнд
که اگر قامت زیبا ننمایی بچمند
Зини амирони малоҳат ки ту бинӣ бар кас
زین امیران ملاحت که تو بینی بر کس
Ба шикоят натавон рафт ки хасму ҳакманд
به شکایت نتوان رفت که خصم و حکمند
Бандагонро на гзирсти зи ҳикмат на гурез
بندگان را نه گزیرست ز حکمت نه گریز
Чаҳ кунанд ар бикашӣ вар бинавозӣ хадаманд
چه کنند ار بکشی ور بنوازی خدمند
Ҷаври душман чаҳ кунад гар накушуд толиби дӯст
جور دشمن چه کند گر نکشد طالب دوست
Ганҷу мору гулу хору ғаму шодӣ ба ҳманд
گنج و مار و گل و خار و غم و شادی به همند
Ғами дил бо ту нагӯям ки ту дар роҳати нафас
غم دل با تو نگویم که تو در راحت نفس
Нашиносӣ ки ҷгрсўхтгон дар ?илманд
نشناسی که جگرسوختگان در المند
Ту сбкбори қавии ҳол куҷо дарёбӣ
تو سبکبارِ قویحال کجا دریابی؟
Ки заъифони ғамати боркашони сетманд
که ضعیفان غمت بارکشان ستمند
Саъдёи ошиқи содиқи зи балои нгризд
سعدیا عاشق صادق ز بلا نگریزد
Сусти аҳдони иродати зи маломат барманд
سستعهدان ارادت ز ملامت برمند