Бо дӯст бошгар ҳама офоқ душмананд

با دوست باش گر همه آفاق دشمنند

Ков марҳамаст агар дгарон неш ме зананд

کاو مرهم است اگر دگران نیش می‌زنند

эй сӯратӣ ки пеши ту хубони рӯзгор

ای صورتی که پیش تو خوبان روزگار

Ҳамчун тилисми пои хиҷолат ба домананд

همچون طلسم پای خجالت به دامنند

Як бомдод агар бхромӣ ба бӯстон

یک بامداد اگر بخرامی به بوستان

Бинӣ ки сарвро зи лаби ҷӯии бркннд

بینی که سرو را ز لب جوی برکنند

Талхаст пеши тайифае ҷаври хӯбрӯй

تلخ است پیش طایفه‌ای جور خوبروی

Аз муътақиди шинав ки шукр ме парокананд

از معتقد شنو که شکر می‌پراکنند

эй муттақегар аҳли дилии дида ҳо бидӯз

ای متقی گر اهل دلی دیده‌ها بدوز

Кинон ба дил рубудан мардум муайянанд

کاینان به دل ربودن مردم معینند

ё пардае ба чашми таъаммули фурӯгузор

یا پرده‌ای به چشم تأمل فروگذار

ё дили буна ки пардаи з карт барафкананд

یا دل بنه که پرده ز کارت برافکنند

Ҷонам дареғ нест валикини дили заъиф

جانم دریغ نیست ولیکن دل ضعیف

Сандӯқ сар туаст нахоҳам ки башикананд

صندوق سِرّ توست نخواهم که بشکنند

Ҳасани ту нодираст дар ин аҳду шеъри ман

حسن تو نادر است در این عهد و شعر من

Ман чашм бар туу ҳамагони гӯш бар мананд

من چشم بر تو و همگان گوش بر منند

Гӯйии ҷамоли дӯст ки бинад чунон ки ӯст

گویی جمال دوست که بیند چنان که اوست

Ало ба роҳи дидаи саъдӣ назар кунанд

الا به راه دیده سعدی نظر کنند