Аз дасти дӯст ҳар чаҳ сетонеи шукр буд
از دست دوست هر چه ستانی شکر بود
Вази дасти ғайри дӯсти тбрзди табар буд
وز دست غیر دوست تبرزد تبر بود
Душмангар остини гули аФшондт ба рӯй
دشمن گر آستین گل افشاندت به روی
Аз тири чарху санги фалохани бтар буд
از تیر چرخ و سنگ فلاخن بتر بود
Гар хоки пои дӯсти худованди шавқ ро
گر خاک پای دوست خداوند شوق را
Дар дидагони кашанди ҷилои басар буд
در دیدگان کشند جلای بصر بود
Шарт вафост он ки чу шамшер баркашад
شرط وفاست آن که چو شمشیر برکشد
Ёри азизи ҷони азизаши сипар буд
یار عزیز جان عزیزش سپر بود
ё раби ҳалок ман макун ало ба дасти дӯст
یا رب هلاک من مکن الا به دست دوست
То вақти ҷони супурданами андари назар буд
تا وقت جان سپردنم اندر نظر بود
Гар ҷони диҳӣ вагар сар бечорагӣ наҳй
گر جان دهی و گر سر بیچارگی نهی
Дар пои дӯст ҳар чаҳ кунӣ мухтасар буд
در پای دوست هر چه کنی مختصر بود
Мо сар ниҳодаем ту донеу теғу тоҷ
ما سر نهادهایم تو دانی و تیغ و تاج
Теғӣ ки моҳрӯӣ занад тоҷи сар буд
تیغی که ماهروی زند تاج سر بود
Муштоқро ки сар баравад дар вафои ёр
مشتاق را که سر برود در وفای یار
Он рӯзи рӯзи давлату рӯзи зафар буд
آن روز روز دولت و روز ظفر بود
Мо тарки ҷон аз аввали ин кор гуфта ем
ما ترک جان از اول این کار گفتهایم
Онро ки ҷони азиз буд дар хатар буд
آن را که جان عزیز بود در خطر بود
Он каз бало битарсад ва аз қатл ғам хӯрд
آن کز بلا بترسد و از قتل غم خورد
ӯ оқиласту шеваи маҷнӯн дигар буд
او عاقلست و شیوه مجنون دگر بود
Бо ним пухтагон натавон гуфт сӯзи ишқ
با نیمپختگان نتوان گفت سوز عشق
Хом аз азоби сӯхтагон бехабар буд
خام از عذاب سوختگان بیخبر بود
Ҷонои дили шикастаи саъдии нигоҳи дор
جانا دل شکسته سعدی نگاه دار
Доне ки оҳи сӯхтагонро асар буд
دانی که آه سوختگان را اثر بود