ё раби шаби дӯшин чаҳ мубораки саҳарӣ буд

یا رب شب دوشین چه مبارک سحری بود

Ковро ба сари куштаи ҳиҷрони гузарӣ буд

کاو را به سرِ کُشتهٔ هجران گذری بود

Он дӯст ки моро ба иродат назарӣ ҳаст

آن دوست که ما را به ارادت نظری هست

Бо ӯ магар ӯро ба анояти назарӣ буд

با او مگر او را به عنایت نظری بود

Ман баъд ҳикоят накунам талхии ҳиҷрон

مِن بعد حکایت نکنم تلخی هجران

Кони мива ки аз сабри баромади шукрӣ буд

کآن میوه که از صبر برآمد شِکری بود

Рӯе натавон гуфт ки ҳасанаш ба чаҳ монад

رویی نتوان گفت که حسنش به چه ماند

Гӯйӣ ки дар он ним шаб аз рӯзи дарӣ буд

گویی که در آن نیم‌شب از روز دری بود

Гӯям қамарӣ буд кас аз ман напасандад

گویم قمری بود کس از من نپسندد

Боғӣ ки ба ҳар шохи дарахташи қамарӣ буд

باغی که به هر شاخ درختش قمری بود

Он дам ки хабар будам аз ӯ то ту нагӯйӣ

آن دم که خبر بودم از او تا تو نگویی

Каз хештан ва ҳар ки ҷаҳонами хабарӣ буд

کز خویشتن و هر که جهانم خبری بود

Дар олами васфаш ба ҷаҳонии брсидм

در عالم وصفش به جهانی برسیدم

Кандар назарам ҳар ду ҷаҳони мухтасарӣ буд

کاندر نظرم هر دو جهان مختصری بود

Ман будам ва ӯ неи қалами андари сари ман каш

من بودم و او نی قلم اندر سر من کش

Бо ӯ натавон гуфт вуҷӯди дгарӣ буд

با او نتوان گفت وجود دگری بود

Бо ғамзаи хубон ки чу шамшер кашида сет

با غمزهٔ خوبان که چو شمشیر کشیده‌ست

Дар сабр бидидам ки на муҳками сипарӣ буд

در صبر بدیدم که نه محکم‌سپری بود

Саъдӣ натавонӣ ки дигар дида бидӯзӣ

سعدی! نتوانی که دگر دیده بدوزی

Кони дили брбўднд ки сабраш қадре буд

کآن دل بربودند که صبرش قدری بود