Гуфтамаш сайри бубинами магар аз дил баравад

گفتمش سیر ببینم مگر از دل برود

Вони чунон пои гирифтаи сет ки мушкил баравад

وآن چنان پای گرفته‌ست که مشکل برود

Дилӣ аз санг бибояд ба сари роҳи видоъ

دلی از سنگ بباید به سر راه وداع

То таҳаммул кунад он рӯз ки маҳмил баравад

تا تحمل کند آن روز که محمل برود

Чашми ҳасрат ба сари ашки фурӯ май гирам

چشم حسرت به سر اشک فرو می‌گیرم

Ки агар роҳи даҳуми қофила бар гул баравад

که اگر راه دهم قافله بر گل برود

Раҳ надидам чу бирафт аз назарами сӯрати дӯст

ره ندیدم چو برفت از نظرم صورت دوست

Ҳамчуи чашмӣ ки чароғаши з муқобил баравад

همچو چشمی که چراغش ز مقابل برود

Мавҷ аз ин бори чунон киштӣ тоқат бишикаст

موج از این بار چنان کشتی طاقت بشکست

Ки аҷаб дорам агар таҳта ба соҳил баравад

که عجب دارم اگر تخته به ساحل برود

Саҳл буд он ки ба шамшери итобам май кишт

سهل بود آن که به شمشیر عتابم می‌کشت

Қатли соҳиби назар онаст ки қотил баравад

قتل صاحب‌نظر آن است که قاتل برود

На аҷаб гар баравад қоидаи сабру шикеб

نه عجب گر برود قاعدهٔ صبر و شکیب

Пеш ҳар чашм ки он қад ва шамоил баравад

پیش هر چشم که آن قد و شمایل برود

Кас надонам ки дар ин шаҳри гирифтор ту нест

کس ندانم که در این شهر گرفتار تو نیست

Магари он кас ки ба шаҳр ояд ва ғофил баравад

مگر آن کس که به شهر آید و غافل برود

Гар ҳама умр надода сет касе дил ба хаёл

گر همه عمر نداده‌ست کسی دل به خیال

Чун бияёд ба сари роҳи ту бедил баравад

چون بیاید به سر راه تو بی‌دل برود

Рӯй бинмоӣ ки сабр аз дили сӯфии бабрӣ

روی بنمای که صبر از دل صوفی ببری

Парда бурдор ки ҳуш аз тан оқил баравад

پرده بردار که هوش از تن عاقل برود

Саъдӣ ар ишқ набозад чаҳ кунад малики вуҷӯд

سعدی ار عشق نبازد چه کند ملک وجود

Ҳайф бошад ки ҳамаи умр ба ботил баравад

حیف باشد که همه عمر به باطل برود

Қимат васл надонад магари озурдаи ҳиҷр

قیمت وصل نداند مگر آزرده هجر

Мондаи осӯдаи бхсбд чу ба манзил баравад

مانده آسوده بخسبد چو به منزل برود