эй сорибони оҳистаи рӯи кором ҷонам ме равад
ای ساربان! آهسته رو کآرام جانم میرود
Вони дил ки бо худ доштам бо длстонм ме равад
وآن دل که با خود داشتم، با دلسِتانم میرود
Ман мондаам маҳҷӯр аз ӯ бечорау ранҷур аз ӯ
من ماندهام مهجور از او، بیچاره و رنجور از او
Гӯйӣ ки нешии давр аз ӯ дар устихонам ме равад
گویی که نیشی دور از او، در استخوانم میرود
Гуфтам ба найрангу фусун пинҳон кунам риши дарун
گفتم، به نیرنگ و فسون پنهان کنم ریشِ درون
Пинҳон намемонад ки хӯн бар остонам ме равад
پنهان نمیماند که خون، بر آستانم میرود
Маҳмил бидор эй сорўон тундӣ макун бо корвон
مَحمل بدار ای ساروان! تندی مکن با کاروان
Каз ишқи он сарви равони гӯйӣ равонам ме равад
کز عشق آن سرو روان، گویی روانم میرود
ӯ меравад домани кашони ман заҳр танҳоӣ чашон
او میرود دامنکشان، من زَهرِ تنهاییچشان
Дигар мапурс аз ман нишон , каз дил нишонам ме равад
دیگر مپرس از من نشان، کز دل، نشانم میرود
Баргашти ёри саркашами бгзошти айши нохўшм
برگشت یار سرکشم، بگذاشت عیش ناخوشم
Чун миҷмарии протшм каз сар духонам ме равад
چون مجمری پُرآتشم، کز سر دخانم میرود
Бо он ҳамаи бедод ӯ венаи аҳд бебунёд ӯ
با آن همه بیداد او، وین عهد بیبنیاد او
Дар сина дорам ёд ӯ ё бар забонам ме равад
در سینه دارم یاد او، یا بر زبانم میرود
Бозоӣ ва бар чашмам нишин эй длстони нозанин
بازآی و بر چشمم نشین، ای دلسِتان نازنین!
Кошўбу фарёд аз замин бар осмонам ме равад
کآشوب و فریاد از زمین، بر آسمانم میرود
Шаб то саҳар май нғнўму андарз кас ме нашнавам
شب تا سحر مینَغنَوَم، واندرز کس مینَشنَوَم
Венаи раҳ на қосид май рӯм каз каф Аннанам ме равад
وین ره نه قاصد میروم، کز کف عنانم میرود
Гуфтам бгрим то абл чун хар форуманд ба гул
گفتم بگریم تا اِبِل، چون خَر فرو ماند به گِل
Вена низ натавонам ки дил бо корвонам ме равад
وین نیز نتوانم که دل، با کاروانم میرود
Сабр аз висоли ёри ман баргаштан аз дилдори ман
صبر از وصال یار من، برگشتن از دلدار من
Гарчи набошад кори ман ҳам кор аз онам ме равад
گر چه نباشد کار من، هم کار از آنم میرود
Дар рафтани ҷон аз бадан гӯйанд ҳар навъе сухан
در رفتن جان از بدن، گویند هر نوعی سخن
Ман худ ба чашм хештан дидам ки ҷонам ме равад
من خود به چشم خویشتن، دیدم که جانم میرود
Саъдии фиғон аз дасти мо лоиқ набӯд эй бе вафо
سعدی! فغان از دست ما, لایق نبود ای بیوفا!
Тоқат наме орми ҷафои кор аз фиғонам ме равад
طاقت نمیآرم جفا، کار از فغانم میرود