Ҳафта Эй меравад аз умр ва ба даҳ рӯз кашид
هفتهای میرود از عمر و به ده روز کشید
Каз гулистони сафои буи вафое надамид
کز گلستان صفا بوی وفایی ندمید
Он ки баргашт ва ҷафо кард ва ба ҳеҷам бФрўхт
آن که برگشت و جفا کرد و به هیچم بفروخت
Ба ҳамаи оламаш аз ман натавонанд харид
به همه عالمش از من نتوانند خرید
Ҳар чаҳ зон талхтар андари ҳама олам набӯд
هر چه زان تلختر اندر همه عالم نبود
Гӯ бигӯ аз лаби ширин ки латифасту лазиз
گو بگو از لب شیرین که لطیف است و لذیذ
Гар ман аз хор битарсам набарам домани гул
گر من از خار بترسم نبرم دامن گل
Ком дар ком наҳангаст бибояд талабед
کام در کام نهنگ است بباید طلبید
Марв эй дӯст ки мо бе ту нахоҳем нишаст
مرو ای دوست که ما بی تو نخواهیم نشست
Мабар эй ёр ки мо аз ту нахоҳем бурид
مَبُر ای یار که ما از تو نخواهیم برید
Аз ту бо маслиҳати хеш наме пардозам
از تو با مصلحت خویش نمیپردازم
Ки маҳоласт ки дар худ нигарад ҳар ки ту дид
که محال است که در خود نگرد هر که تو دید
Офарин кардану дашноми шунидан саҳл аст
آفرین کردن و دشنام شنیدن سهل است
Чаҳ аз он ба ки буд бо ту маро гуфт ва шунид
چه از آن به که بود با تو مرا گفتوشنید
Ҷаҳд бисёр бкрдм ки нагӯям ғами дил
جهد بسیار بکردم که نگویم غم دل
Оқибати ҷон ба даҳон омад ва тоқат барисед
عاقبت جان به دهان آمد و طاقت برسید
Охир эй мутриб аз ин парда ушшоқ бигард
آخر ای مطرب از این پرده عشاق بگرد
Чанд гӯйӣ ки марои парда ба чанг ту дарид
چند گویی که مرا پرده به چنگ تو درید
Ташнагонат ба лаб эй чашма ҳайвон марданд
تشنگانت به لب ای چشمه حیوان مردند
Чанд чун моҳӣ бар хушк тавонанд тпид
چند چون ماهی بر خشک توانند طپید
Сухан саъдӣ бишинав ки ту худ зебоӣ
سخن سعدی بشنو که تو خود زیبایی
Хоссаи он вақт ки дар гӯш кунӣ марворид
خاصه آن وقت که در گوش کنی مروارید