Сарвӣ чу ту май бояд то боғ биорояд

سروی چو تو می‌باید، تا باغ بیاراید

Вар дар ҳамаи боғстон сарвӣ набӯд шояд

ور در همه باغستان، سروی نبوَد شاید

Дар ақл намегунҷад дар ваҳм наме ояд

در عقل نمی‌گنجد، در وهم نمی‌آید

Каз тухм банӣ одами фарзанд парӣ зояд

کز تخمِ بنی‌آدم، فرزند پری زاید

Чандон дили муштоқони брбўди лаби лаълат

چندان دل مشتاقان، بربود لبِ لعلت

Кандар ҳамаи шаҳр акнӯн дил нест ки бирабоед

کاندر همه شهر اکنون، دل نیست که برباید

Ҳар каси сар савдое доранду таманное

هر کس سر سودایی، دارند و تمنایی

Ман бандаи фармонам то дӯст чаҳ фармоед

من بندهٔ فرمانم، تا دوست چه فرماید

Гар сар баравад қатъан дар пои нгоринш

گر سر برود قطعا در پای نگارینش

Саҳласт вале тарсами кови дасти нёлоид

سهل‌ست ولی ترسم کاو دست نیالاید

Ҳқо ки марои дунё бедӯст наме бояд

حقا که مرا دنیا، بی‌دوست نمی‌باید

Бо тафриқаи хотири дунё ба чаҳ кор ояд

با تفرقهٔ خاطر، دنیا به چه کار آید؟

Срҳост дар ин савдо чун ҳалқаи занон бар дар

سرهاست در این سودا، چون حلقه‌زنان بر در

То бахти баланди ин дар бар рӯй ки бигушоед

تا بختِ بلند، این در، بر روی که بگشاید

Тарсам накунад Лайлии ҳаргиз ба вафои майлӣ

ترسم نکند لیلی، هرگز به وفا میلی

То хӯни дили маҷнӯн аз дидаи нполоид

تا خون دل مجنون از دیده نپالاید

Бар хастаи нбхшоиди он саркаши сангини дил

بر خسته نبخشاید، آن سرکش سنگین‌دل

Бошад ки чу бозояд бар кушта бибахшоед

باشد که چو بازآید، بر کُشته ببخشاید

Соқӣ бидиҳ ва бустон дод тараб аз дунё

ساقی بده و بِستان، داد طرب از دنیا

Кин умр намемонад ва ин аҳд наме поед

کاین عمر نمی‌ماند وین عهد نمی‌پاید

Гӯйанд чаро саъдӣ аз ишқи нпрҳизд

گویند «چرا سعدی از عشق نپرهیزد؟»

Ман мастам аз ин маънии ҳушёри сиррӣ бояд

من مستم از این معنی، هشیار سری باید