Марв ба хоб ки хобати з чашм бирабоед

مرو به خواب که خوابت ز چشم بِرباید

?герати мушоҳидаи хеш дар хаёл ояд

گرت مشاهدهٔ خویش در خیال آید

Маҷоли сабри ҳамин буд ва миннатҳои шикеб

مجال صبر همین بود و منتهای شکیب

Дигар мапоӣ ки умри ин ҳама наме поед

دگر مپای که عمر این همه نمی‌پاید

Чаҳ армағонӣ аз он ба ки дӯстони бинӣ

چه ارمغانی از آن به که دوستان بینی؟

Ту худ биё ки дигар ҳеҷ дар наме бояд

تو خود بیا که دگر هیچ در نمی‌باید

Агар чаҳ соҳиб ҳасананд дар ҷаҳон бисёр

اگر چه صاحب حسنند در جهان بسیار

Чу офтоб барояд ситора нанамояд

چو آفتاب برآید ستاره ننماید

зи нақш рӯй ту машшотаи дасти бозкшид

ز نقش روی تو مشاطه دست بازکشید

Ки шарм дошт ки хуршедро биорояд

که شرم داشت که خورشید را بیاراید

Ба лутфи дилбари ман дар ҷаҳон набинӣ дӯст

به لطف دل‌بر من در جهان نبینی دوست

Ки душманӣ кунаду дӯстии биафзояд

که دشمنی کند و دوستی بیفزاید

На зиндаро ба ту майласту меҳрбонӣу бас

نه زنده را به تو میل‌ست و مهربانی و بس

Ки мурдаро ба насимат равон биёсоед

که مرده را به نسیمت روان بیاساید

Дареғ нест маро ҳар чаҳ ҳаст дар талабат

دریغ نیست مرا هر چه هست در طلبت

Дилӣ чаҳ бошаду ҷонӣ чаҳ дар ҳисоб ояд

دلی چه باشد و جانی چه در حساب آید

Чаро ва чун нарасад дардманди ошиқ ро

چرا و چون نرسد دردمند عاشق را

Магари мтоўъти дӯст то чаҳ фармоед

مگر مطاوعت دوست تا چه فرماید

Гар оҳи сина саъдӣ расад ба ҳазрати дӯст

گر آه سینهٔ سعدی رسد به حضرت دوست

Чаҳ ҷои дӯст ки душман бар ӯ бибахшоед

چه جای دوست که دشمن بر او ببخشاید