Ба кӯии лолаи рухон ҳар ки ъшқбоз ояд

به کوی لاله‌رخان هر که عشق‌باز آید

Умед нест ки дигар ба ақл бозояд

امید نیست که دیگر به عقل بازآید

Кабӯтарӣ ки дигар ошён нахоҳад дид

کبوتری که دگر آشیان نخواهد دید

Қазои ҳамеи барадаш то ба чанг боз ояд

قضا همی بردش تا به چنگ باز آید

Надонам абрӯии шӯхат чигуна мҳробист

ندانم ابروی شوخت چگونه محرابی‌ست

Ки гар бибинад зиндиқ дар намоз ояд

که گر ببیند زندیق در نماز آید

Бузургвори мақомӣу некбахт касе

بزرگوار مقامی و نیکبخت کسی

Ки ҳар дам аз дар ӯ чун туе фароз ояд

که هر دم از در او چون تویی فراز آید

Турш набошам агар сад ҷавоби талхи диҳӣ

تُرش نباشم اگر صد جواب تلخ دهی

Ки аз даҳони ту ширин ва длнўоз ояд

که از دهان تو شیرین و دلنواز آید

Биёу гӯна зардам бибин ва нақш бихон

بیا و گونه زردم ببین و نقش بخوان

Кигар ҳадис кунам қиссае дароз ояд

که گر حدیث کنم قصه‌ای دراز آید

Хурӯшам аз туфи синаи сету нола аз сари дард

خروشم از تَف سینه‌ست و ناله از سر درد

На чун дигар суханон каз сар муҷоз ояд

نه چون دگر سخنان کز سر مجاز آید

Ба ҷои хоки қадам бар ду чашми саъдӣ на

به جای خاک، قدم بر دو چشم سعدی نِه

Ки ҳар ки чун ту гиромӣ буд ба ноз ояд

که هر که چون تو گرامی بوَد به ناز آید