На чандон орзӯмандам ки васфаш дар баён ояд

نه چندان آرزومندم که وصفش در بیان آید

Вагар сад нома бинивисам ҳикоят беш аз он ояд

و گر صد نامه بنویسم حکایت بیش از آن آید

Марои ту ҷони ширинӣ ба талхии рафта аз аъзо

مرا تو جان شیرینی به تلخی رفته از اعضا

Ало эй ҷон ба тани бозо вагар на тан ба ҷон ояд

الا ای جان به تن بازآ و گر نه تن به جان آید

Маломатҳо ки бар ман рафту сахтиҳо ки пеш омад

ملامت‌ها که بر من رفت و سختی‌ها که پیش آمد

Гар аз ҳар навбатӣ фаслӣ бигӯям достон ояд

گر از هر نوبتی فصلی بگویم داستان آید

Чаҳ пурвои сухани гуфтан буд муштоқи хизмат ро

چه پروای سخن گفتن بوَد مشتاق خدمت را

Ҳадиси он гуҳ кунад булбул ки гул бо бӯстон ояд

حدیث آن گه کند بلبل که گل با بوستان آید

Чаҳ суди оби Фуроти он гуҳ ки ҷони ташна берун шуд

چه سود آب فرات آن گه که جانِ تشنه بیرون شد

Чу маҷнӯн бар канор афтод Лайлӣ бо миён ояд

چو مجنون بر کنار افتاد، لیلی با میان آید

Ман эй гул дӯст медорам туро каз буии мишкӣнат

من ای گل دوست می‌دارم تو را کز بوی مشکینت

Чунон мастам ки гӯйии буии ёр меҳрбон ояд

چنان مستم که گویی بوی یار مهربان آید

Насими субҳро гуфтам ту бо ӯ ҷонибии дорӣ

نسیم صبح را گفتم تو با او جانبی داری

Каз он ҷониб ки ӯ бошад сабо ънбрФшон ояд

کز آن جانب که او باشد صبا عنبرفشان آید

Гуноҳ туаст агар вақте бинолад ношкибоиӣ

گناه توست اگر وقتی بنالد ناشکیبایی

Надонистӣ ки чун оташ дарандозӣ духон ояд

ندانستی که چون آتش دراندازی دخان آید

Хато гуфтам ба нодонӣ ки ҷӯрӣ мекунад узро

خطا گفتم به نادانی که جوری می‌کند عذرا

Наме бояд ки Вомиқро шикоят бар забон ояд

نمی‌باید که وامق را شکایت بر زبان آید

Қалам хосиятӣ дорад ки сар то сина бишкофӣ

قلم خاصیتی دارد که سر تا سینه بشکافی

Дгрборш бифармое ба фарқи сар давон ояд

دگربارش بفرمایی به فرق سر دوان آید

Замини боғу бустонро ба ишқи боди наврӯзӣ

زمینِ باغ و بستان را به عشق باد نوروزی

Бибояд сохт бо ҷӯрӣ ки аз бод хазон ояд

بباید ساخت با جوری که از باد خزان آید

?герат хуноба гардад дили зи дасти дӯстони саъдӣ

گرت خونابه گردد دل ز دست دوستان سعدی

На шарт дӯстӣ бошад ки аз дил бар даҳон ояд

نه شرط دوستی باشد که از دل بر دهان آید